kaCHE ρε φίλε...

Ταινία πολύ μικρού μήκους: pET sHOP

2010-09-19T08:05:00.000-07:00

Γαλάζια κοτόπουλα τρεχάτα (σαν κατσαρίδες που ξαφνικά τους χάλασαν τη φωλιά)

2010-09-14T07:12:00.000-07:00

τρέξε μικρέ μου γαλάζιε, τρέξε!

Το δεύτερο κρατούμενο είναι τα γαλάζια άλογα του Αντωνάκη που αποδείχθηκαν γαλάζια παρά ζαλισμένα κοτόπουλα. Χωρίς συγκεκριμένο υποψήφιο, χαμένοι στις εθνικές εκλογές (και σε τοπικό επίπεδο), διχασμένοι, τριχασμένοι και βάλε από τα κεντρικά τους, δεν ξέρουν όχι μόνο από πού τους έρχεται αλλά και τι είναι αυτό που τους έρχεται. Αισθάνονται άστεγοι και εκτός διεκδίκησης εξουσίας, μιας εξουσίας που κατείχαν περπατητά για αδιάκοπες δεκαετίες. Και τώρα δεν ξέρουν που να πάνε.
Αδέσποτα στους δρόμους γυρίζουν, τσοπάνηδες χωρίς μαντρί, χωρίς μαντρόσκυλα, οι γαλάζοπαράγοντες του τόπου αισθάνονται τον χρόνο τους να τελειώνει και να παραμένουν έκθετοι, χωρίς την προστασία του γαλάζιου υποψηφίου.

Σαν τα πρόβατα που δεν έχουν που να κοιμηθούν κι η νύχτα ζυγώνει.

Σαν τις κατσαρίδες που τους χάλασαν τη φωλιά κι αρχίζει να ξημερώνει.

Πράσινα άλογα στο γαλάζιο νησί

2010-09-12T15:04:00.000-07:00

α! μην το βλέπεις έτσι! άλογα είναι! πράσινα άλογα σε εκλογική αναμέτρηση! για την Αίγινα... για τον δήμο... για τον σοσιαλισμο...

Στο γαλάζιο νησάκι αναθαρρήσανε τα πράσινα άλογα του Γιωργάκη και λουφάξανε τα γαλάζια του Αντωνάκη. Τα πράσινα λοιπόν άλογα παίζανε χωρίς αντίπαλο κι αυτό είναι πολύ άδικο και χωρίς ενδιαφέρον κι έτσι είπανε να χωριστούν μεταξύ τους να παίξουν – κάτι σαν διπλό σε προπόνηση να πούμε! Και μια και το είπαμε, ας πούμε ότι τα πράσινα άλογα της νήσου Αίγινας, αποδείχθηκαν πράσινα πιτ μπουλ και το οικογενειακό διπλό έγινε κυνομαχία μέχρι θανάτου, μέχρι καταλήψεως της δημαρχιακής καρέκλας.

Κι αυτή η κυνομαχία ομοϊδεατών (όχι στο σοσιαλισμό αλλά στην εξουσία και το παραγοντιλίκι) είναι το πρώτο κρατούμενο.

Αρχισαν τα όργανα – και η εκλογική κριτική στον chelemente!

2010-09-08T03:08:00.000-07:00

Ξεμείναμε από τουρισμό και στήνεται γοργά κι επίσημα πλέον, το εκλογικό σκηνικό στη νήσο Αίγινα. Κι έχει μικρό και τεράστιο ενδιαφέρον μαζί, εξαρτάται από ποια σκοπιά παρακολουθείς το έργο, εξαρτάται τι νόημα δίνει ο καθένας στις εκλογές, ανάλογα τις προσδοκίες του καθένα.
Όποιος θεωρεί τις εκλογές σαν πίτα από την οποία με τον ένα ή άλλο τρόπο μπορεί να δαγκώσει ένα κομμάτι, τότε το σκηνικό παρουσιάζει αυξημένο ενδιαφέρον. Κι αυτό γιατί και η πίτα μεγαλώνει, σε χρήμα και εξουσία, και γιατί το σκηνικό παραμένει πολύ «βουβό» σε σχέση με τις διεργασίες που γίνονται. Υπερκομματικοί και συνενωτικοί επιχειρούν να εμφανιστούν όλοι οι συνδυασμοί: είναι οι χάντρες που προσφέρουν στους ιθαγενείς – ψηφοφόρους!

Οι υποψήφιοι – σερβιτόροι ήδη κάνουν με συνέπεια αυτό που κάνει ο καλός σερβιτόρος της άθλιας ταβέρνας: σερβίρει τις σταθερές μπούρδες (υποθαλάσσιο αγωγό, χωροταξικό, περιφερειακός κλπ) με αυτοπεποίθηση και ένα χαμόγελο – υπόσχεση: εμείς ξέρουμε και θέλουμε να το κάνουμε, όχι οι άλλοι! Σερβίρουν και την περιστασιακή μπουρδολογία ανάλογα με την επικαιρότητα (διακοπές ΔΕΗ, ενίσχυση της αγοράς κλπ), αγωνίζονται ποιος θα δείξει τα καλύτερα αντανακλαστικά, ποιος την έχει μεγαλύτερη την ευαισθησία!!! Στην πραγματικότητα η Μαυρογυαλούρειος περίοδος καλά κρατεί χωρίς όμως οι μούντζες των «χωριατών» να έχουν πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο, χωρίς κανένα κοινωνικό αντίκρισμα – πέρα από το συναισθηματικό ξέσπασμα τους!

Το επιδιωκόμενο παραμένει η συνενοχή της κοινωνίας μέσω της ψήφου και καθόλου η ουσιαστική συμμετοχή της. Έτσι ο πολίτης – ψηφοφόρος – χωριάτης – ιθαγενής μετατρέπεται σε τσιλιαδόρο στη μεγάλη της ζωής του κλοπή.

Με τις υγείες μας.

Αναδημοσιεύση από τη φίλη μας σχεδία στ' ανοιχτά της Αίγινας: 16 τόνοι

2010-08-30T09:03:00.000-07:00

Πριν από καμιά 12 χρόνια έπαιρνα το «πτυχίο» σπηλαιολογίας. Δηλαδή έπειτα από ένα 4μηνο σεμινάριο σου έδιναν ένα χαρτί ότι ήξερες να μπαίνεις και να βγαίνεις ζωντανός από ένα σπήλαιο. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν το τελευταίο μάθημα. Έπρεπε να μείνεις δυο 24ωρα μέσα στο σπήλαιο ανοίγοντας ελάχιστα τη λάμπα κηροζίνης. Σκοπός του μαθήματος είναι αν τύχει και αποκλειστείς μέσα, να περιμένεις υπομονετικά τη βοήθεια από έξω.
Στα πλαίσια του μαθήματος ο δάσκαλος σε αφήνει και για 2 ώρες μόνος σου, χωρίς ρολόι και φακό, για να δει αν μπορείς να κρατήσεις τη ψυχραιμία σου.
Εκείνο το 2ωρο, που μου φάνηκε χιλιετηρίδα, το θυμάμαι σαν τώρα. Το σκοτάδι κάτω από τη γη είναι τόσο πηχτό που νοιώθεις ότι μπορεί να σε ρουφήξει. Δεν είναι η απουσία φωτός, όπως θεωρούμε το σκοτάδι, αλλά μια μαύρη μάζα χωρίς καν μνήμη φωτός. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά έχεις χάσει κάθε αίσθηση προσανατολισμού. Μετά από λίγο δεν μπορείς να υπολογίσεις τον χρόνο, μέσα σε αυτή τη μαύρη τρύπα και σχεδόν χάνεις και την ικανότητα να μετρήσεις ως το 60 με ρυθμό δευτερολέπτου. Ήχοι δεν υπάρχουν και νομίζεις ότι η αναπνοή σου είναι από κάτι άλλο απόκοσμο που κάθεται δίπλα σου περιμένοντας να σε κατασπαράξει.

Αντί να δίνεις τα λεφτά σου σε ψυχαναλυτή για χρόνια, με δυο ώρες στο σπήλαιο περνάς τη ζωή σου από 14 γενιές.

Σε όλους όσους ερχόταν ο δάσκαλος να μας πει ότι τελείωσε το 2ωρο τους έβρισκε κουρέλια αλλά με μια τεράστια αγάπη για τη ζωή, όταν επιτέλους έβλεπαν από μακριά το φως να πλησιάζει.

Για μένα ήταν διασκέδαση αλλά από τότε απέκτησα μια τεράστια ευαισθησία για όσους ανθρακωρύχους δουλεύουν και αποκλείονται μέσα στη γη. Μπορώ να τους φανταστώ σε συνθήκες απόλυτης απομόνωσης γνωρίζοντας ότι σίγουρα δεν θα έρθει κανένας σε ένα δίωρο, μπορεί και ποτέ.

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ με αγωνία την προσπάθεια των διασωστών να βγάλουν μέσα από ένα ορυχείο στη Χιλή 33 ανθρακωρύχους που έχουν αποκλειστεί στο βαθύτερο σημείο που έχει αποκλειστεί ποτέ άνθρωπος. 713 μέτρα κάτω από τη γη. Έχουν καταφέρει και με ένα τρυπάνι διατομής 15 εκατοστών τους στέλνουν νερό και τρόφιμα αλλά φοβούνται ότι ως τα Χριστούγεννα, που ευελπιστούν να τους απεγκλωβίσουν, θα έχουν καταρρεύσει ψυχολογικά.

Οι διασώστες δουλεύουν εντατικά με την στήριξη της κυβέρνησης και της γαλλικής (πολυεθνικής) εταιρίας που έχει το ορυχείο. Και εδώ πρέπει να ανοίξουμε μια παρένθεση.

Για τη Χιλή οι συνθήκες εργασίας των ανθρακωρύχων είναι δείκτης της δημοκρατίας. Όταν ο Αλιέντε αποφάσισε το 1971 να εθνικοποιήσει τα ορυχεία χαλκού (τα πρώτα σε παραγωγή στον κόσμο) την ίδια στιγμή δινόταν η εντολή στην Ουάσιγκτον για την ανατροπή του. Ο στρατηγός Πινοτσέτ το 1973, αφού σκότωσε τον πρόεδρο Αλιέντε, το πρώτο διάταγμα που ψήφισε ήταν να ξαναδοθούν στις πολυεθνικές. Οι ανθρακωρύχοι στο βόρειο τμήμα της χώρας που βρίσκονται τα ορυχεία, παρέμειναν ως το τέλος πιστοί στον πρόεδρό τους. Αν η στρατονομία στις πόλεις έπρεπε να συλλαμβάνει κόσμο στις εργατικές συνοικίες, στα χωριά των ανθρακωρύχων μπορούσε να επεμβαίνει μόνο με τανκς, αφού τους περίμεναν πάντα με μασούρια δυναμίτη. Η καταστολή ήταν πρωτοφανής. Όταν «έπεσε» η χούντα και έγινε «δημοκρατία», δηλαδή οι στρατιωτικοί παρέδωσαν την εξουσία, οι συνθήκες στα ορυχεία έκριναν πάντα τη ποιότητα της (κουτσής) δημοκρατίας.

Στα 713 μέτρα κάτω από τη γη έπρεπε να φτάσει η δημοκρατία και η (καλή) εταιρεία. Ο πρόεδρος της χώρας πήγε προσωπικά στο ορυχείο και υποσχέθηκε σε συνέντευξη τύπου, παρουσία των οικογενειών των εγκλωβισμένων, ότι θα κάνει τα πάντα για να τους βγάλει ζωντανούς. Αυτό που δεν έδειξαν τα κανάλια είναι η έκκληση που του έκανε κλαίγοντας η γυναίκα ενός από τους 33.

Μέσα σε λυγμούς πήρε τον λόγο και τον παρακάλεσε αν μπορεί να παγώσει τα δάνεια του συζύγου της, γιατί οι ανθρακωρύχοι πληρώνονται με τον τόνο μεταλλεύματος που παράγουν και ως τα Χριστούγεννα τα δάνεια θα τρέχουν ενώ ο άντρας της δεν θα δουλεύει. Ο πρόεδρος πάγωσε και ο υπ. Τύπου έδωσε εντολή να στραφεί η κάμερα αλλού και να κοπεί ο ήχος.

Μαζί με τη δημοκρατία, με το νερό, το ψωμί και τον αέρα έφταναν και τα πανωτόκια σε βάθος 713 μέτρων. Πρώτη φορά η τράπεζα κυνηγάει κάποιους θαμμένους- ζωντανούς εκεί που δεν μπορεί να φτάσει καν άνθρωπος.

Δεν ξέρω γιατί αλλά ξέχασα το σκοτάδι, χωρίς φως στην άκρη του τούνελ, ξέχασα τη Χιλή, τους ανθρακωρύχους και τις τράπεζες και άρχισα να σφυρίζω μια μελωδία.

Το 1930 την εποχή της μεγάλης κρίσης στην Αμερική ένα ορυχείο καταρρέει και εξαιτίας της κρίσης οι ανθρακωρύχοι αφήνονται να πεθάνουν. Ο πιτσιρικάς τότε Merle Travis, γιος του ενός ανθρακωρύχου, μεγαλώνει μέσα στην απόλυτη φτώχεια και η μόνη του ανάμνηση είναι να τον τρέχει η μάνα του στις τράπεζες προσπαθώντας να ακυρωθεί το δάνειο του θαμμένου άντρα της. Ή έστω να αναγνωριστεί από την εταιρία ότι είχε σχεδόν καταφέρει να πιάσει το όριο τον 16 τόνων μεταλλεύματος για να πάρει το μηνιάτικό του. Αργότερα το 1946 θα γράψει το τραγούδι 16 tons…

Some people say a man is made outta mud
A poor man’s made outta muscle and blood
Muscle and blood and skin and bones
A mind that’s a-weak and a back that’s strong

You load sixteen tons, what do you get
Another day older and deeper in debt
Saint Peter don’t you call me ’cause I can’t go
I owe my soul to the company store

I was born one mornin’ when the sun didn’t shine
I picked up my shovel and I walked to the mine
I loaded sixteen tons of number nine coal
And the straw boss said «Well, a-bless my soul»

You load sixteen tons, what do you get
Another day older and deeper in debt
Saint Peter don’t you call me ’cause I can’t go
I owe my soul to the company store

I was born one mornin’, it was drizzlin’ rain
Fightin’ and trouble are my middle name
I was raised in the canebrake by an ol’ mama lion
Cain’t no-a high-toned woman make me walk the line

Αν οι τραπεζίτες κυνηγάνε ανθρώπους στα 713 μέτρα κάτω από τη γη να ξέρουν ότι κάποια μέρα θα βρεθούνε και αυτοί δυο μέτρα μέσα στη γη.

Και ίσως τότε το σκοτάδι να γίνει φως!
Π.

Χλιδή και φτώχεια

2010-08-26T01:08:00.000-07:00

Εδώ λιλιπούπολη

Αχ και να ’χα μια πρόσκληση να βρεθώ μια νύχτα κι εγώ
σ’ έναν πύργο κατάφωτο, σ’ ένα πάρτι πριγκιπικό
κι ένας όμορφος πρίγκιπας με τον πρώτο χτύπο του γκονγκ
να με δει και να πεταχτεί από τη χρυσή του σεζλόνγκ

Πεντάμορφη οπτασία μου, κεντρίζεις τη φαντασία μου
Και πάρε φορά να γίνουμε ζευγάρι χορευτικό
Άνοιξαν όλα τα στόματα και στα λαμπρά τα πατώματα
Γλιστράμε και φτερουγίζουμε στο βαλς το πριγκιπικό

Τρεις κοντέσες μου ρίχνουνε ροδοπέταλα δροσερά
Μαρκησίες και δούκισσες με κοιτάζουνε φθονερά
Σαν αστέρι λαμποκοπά το λαμέ σου το μπολερό
Πάνω στο καπελίνο σου κυματίζει τα’ άσπρο φτερό

Το φουσκωτό κρινολίνο σου σκορπά θροΐζοντας γύρω σου
Το γαλλικό σου το άρωμα, λεπτό και διακριτικό
Και όπως στροβιλιζόμαστε με θαυμασμό κοιταζόμαστε
Αλήθεια, πόσο ταιριάζουμε στο βαλς το πριγκιπικό

Αχ και να ‘χα μια πρόσκληση.

Πληροφορίες αναφέρουν, πως ο γάμος ήταν να γίνει πέρυσι, αλλά τα παιδιά περίμεναν το ΔΝΤ για να φαίνεται καλύτερα η απόσταση του Πρίγκιπα από το λαό.

Δεν ξέρω αν οι Γλύξκμπουργκ έχουν άλλο ελεύθερο παιδί, αλλά εάν έχουν, προτείνω να το παντρέψουν στην Αίγινα. Θα είναι μια τεράστια ευκαιρία τουριστικής προβολής του νησιού. Οι υπεύθυνοι του τουρισμού οφείλουν να εξετάσουν την πρόταση στα σοβαρά!

Γιωργάκης, ο COSMO-πολίτης

2010-08-26T00:46:00.000-07:00

Το αγόρι μου, γλυκό και τραγανό σαν καραμέλα, από τότε που ανέλαβε την πρωθυπουργία των ραγιάδων, δεν μπορεί να βάλει κώλο κάτω. Το χειμώνα έκανε μια μεγάλη tour ανά τον κόσμο και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, την άνοιξη τιθάσευε τα ορμητικά νερά με μπαντάνα και κουπί, ε και τώρα που είναι καλοκαιράκι να μην ξεκουραστεί και λίγο; Καστελόριζο, Πάρος, κρουαζιέρα στο Σαρωνικό με τον χασάπη, και τώρα για να χαλαρώσει, ολιγοήμερες διακοπές στην Κρήτη.

Και αναρωτιέμαι. Μήπως δεν αντέχει την Αθήνα; Μήπως δεν μπορεί να ζει στην ψωροκώσταινα; Μήπως είναι φτιαγμένος μόνο για τα ωραία; Μήπως κουράστηκε με τις πρωκτικές διεισδύσεις που μας έκανε;

Αλλά πάλι σκέφτομαι, πως ο Γιώργος είναι σοσιαληστής. Δεν μπορεί , μάλλον όλο αυτό το σκηνικό είναι ενταγμένο σε ένα πονηρό σχέδιο αντίστασης. Βλέπει ότι δεν αντιδρούμε με τίποτα και σκέφτηκε να γίνει προκλητικός μπας και ξυπνήσουμε.

Αλλά πάλι, μήπως είμαι εγώ ζηλιάρης;

Πως κάνεις έτσι ρε κύριος; Παιδί είναι!

2010-08-24T02:32:00.000-07:00

ο πρωθυπουργός Γιωργάκης φροντίζει το περιβάλλον μας, το μέλλον μας παίζοντας

Ανάξιος ακόμα και για τον πράσινο καπιταλισμό εμφανίζεται ο πρωθυπουργός Γιωργάκης. Υποκοριστικός κατ’ όνομα, υποκοριστικός στην άποψη και τις πολιτικές του, υποκοριστικός … γενικώς!
Ο Γιωργάκης απλώνει τα παιχνίδια του και παίζει με τα άλλα παιδάκια… με τα δικά μας παιδάκια και τα ‘χει όχι συμπαίκτες, αλλά παιχνίδια! Ο Γιωργάκης κάνει την «τράπεζα» στη μεγάλη της Ελλάδος monopoly, ανακατεύει, κόβει και μοιράζει. Κατά πως του λένε… Τα χρήματα, την ενέργεια, τους πόρους, τις ζωές μας. Τα μοιράζει όπως ακριβώς απαιτεί το παιχνίδι, ακολουθώντας απαρέγκλιτα τους κανόνες: μονοπωλιακά, ποντάρει στον δυνατό που πρέπει να γίνει δυνατότερος ώστε στο τέλος να μείνει μόνο ένας.

Κάτι μυστήριο, κάτι μαγικό, κάτι σα θεία πρόνοια είχε προειδοποιήσει: όταν ο Γιωργάκης εντυπωσίαζε το πανελλήνιο πάνω στο καινούριο ποδήλατο του κι όλοι έβρισκαν το παιδί «χαριτωμένο», το ποδήλατο τσίνισε και έριξε τον καβαλάρη κάτω –βλέπεις δεν ήταν εκεί ο μπαμπάς του που τόσα χρόνια προσπαθούσε να του μάθει ποδήλατο, να τον κρατήσει. Ακριβώς έτσι μπερδεύτηκε στην αλυσίδα της πράσινης ανάπτυξης ο Γιωργάκης και προσπαθώντας να κρατηθεί, ανοίγει την αγορά του λιγνίτη στους ιδιώτες. Αντί να περιορίσει τη ρυπογόνα ΔΕΗ (στην Αίγινα έχει την τιμητική της φέτος) προσφέρει τη δυνατότητα στους ιδιώτες να βρωμίζουν κι εκείνοι.

Λογικό; Λογικό. Μόνο το κράτος θα βρωμίζει; Ελεύθερη αγορά. Κι έπειτα θα φωνάζει ο Γιωργάκης σαν να διεκδικεί παγωτό: «Ο Ρυπαίνων Πληρώνει, ο ρυπαίνων πληρώνει».
Κι αφού του έχουμε δώσει το δικαίωμα να ρυπαίνει μετά του ζητάμε να πληρώσει και φροντίζουν γι’ αυτό οι ανύπαρκτοι και διεφθαρμένοι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Κι έτσι ούτε πληρώνει, ούτε δικάζεται!

Κι έτσι παίζει μπάλα στις πλάτες μας ο Γιωργάκης και θέλει ν’ αυξήσει τα τιμολόγια του ρεύματος για να συμφέρει τους ιδιώτες να μπουν στο παιχνίδι της ενέργειας. Δίνει κίνητρα ανάπτυξης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας… από την τσέπη μας. Πασόκοι ψηφοφόροι ως αμήχανοι γονείς που έχουν ξεμείνει από δικαιολογίες για τη συμπεριφορά του παιδιού τους, το υπερασπίζονται «πως κάνεις έτσι ρε κύριος; παιδί είναι».
Όχι κυρία μου δεν είναι παιδί.
Ο Chaky είναι, η κούκλα του σατανά!

Κοίτα να δεις τι συμβαίνει καμιά φορά (αν το πιστέψεις)

2010-08-21T09:07:00.000-07:00

Ένα τραγουδάκι για τον Γιάννη, τον ΑΧΑ (Απόδημο Χωρισμένο Αριστερό - έτσι σκέφτονται οι αναγνώστες μας) και για όποιον γουστάρει...

2010-08-19T14:37:00.000-07:00

Επισταλμένη μαγεία από τον Γιο του Σκύλου

2010-08-19T06:28:00.000-07:00

(χωρίς λόγια)

Το τσίπουρο, ο μεζές, οι οικολοσυριζαίοι και η συνάντηση 2 ποιητών!

2010-08-18T15:48:00.000-07:00

Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ μὲ λαδωμένες μπούκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι καὶ βρώμιες ποδαροῦκλες
ξετσίπωτοι, ἀκαμάτηδες, τσιμπούρια καὶ κορέοι
ντυμένοι στὰ μαλάματα κ᾿ ἐπίσημοι κι ὡραῖοι. (Κ. Βάρναλης)

Συνάντηση έκαμαν αυτοί, ‘κολόγοι συριζαίοι
Κουκιά για να μετρήσουνε να γίνουνε ωραίοι
Παράγοντες να ψηφιστούν στις Αίγινας τις θέσεις
Και άποψη αν έχουνε εμένα να με χέσεις (CHElementes)

Κι έλεγα και σκεφτόμουν μην έχω κάνει κάπου λάθος; Μην έχουν δίκιο εκείνοι οι δυο που με μαλώσανε; Μην είναι Οικολόγοι & Σύριζα μαζί η μια κάποια λύση για το νησί, για τη χώρα, για την Ευρώπη, για τη Γή; Αν βάλουν -σκέφτηκα- οι Οικολόγοι την ευαισθησία τους και οι Συριζαίοι την πολιτική σκέψη, μήπως αυτό τελικά φτιάξει ένα νέο δυναμικό μείγμα; Υποτίθεται ότι αυτοί οι δύο είναι ότι πιο δυναμικό και πρωτοπόρο και ελπιδοφόρο έχει να επιδείξει η Ελληνική πολιτική σκηνή. Κι όπως σκεφτόμουν κι αναρωτιόμουν αν τους έχω αδικήσει και να πάρουν τουλάχιστον από τον φτωχό chelemente μία ακόμα ευκαιρία… παπ! κόβεται το ρεύμα!

Μ’ έπιασε πανικός. Δεν έβλεπα (τίποτα απολύτως στην αρχή), δεν άκουγα (τηλεόραση, ράδιο), δεν επικοινωνούσα (τηλέφωνο, η/υ νεκρά, το κινητό ψυχοραγούσε), πάνε τα πλυντήρια (πιάτα & ρούχα), πάει το ψυγείο (ολοσκότεινο και το άνοιγμα απαγορεύεται) «η ζωή μου καταρρέει» μονολογούσα και σήκωσα το κεφάλι στον ουρανό. Και να! Τα αστέρια! Πω ρε πούστη μου, πόσο καιρό είχα να δω τ’ αστέρια; Και τα μάτια μου συνήθισαν και βρήκα και κεριά. Κι άραξα στην βεράντα μου να χαζεύω αστέρια και σκιές και … κοίτα να δεις: όσο περνούσε η ώρα άκουγα από φωνές και συζητήσεις από τα διπλανά σπίτια, ακόμα κι από τις πιο πάνω γειτονιές. Γύρισε η καρδιά στην θέση της και η σκέψη στους οικολόγους – συριζαίους. Εδώ είναι η παλαίστρα της πολιτικής, εδώ θα τους δούμε: οι φυσικοί πόροι και η ενέργεια το ανθρώπινο μέτρο της καθημερινότητας μας. Στις 4- 5 μέρες διακοπής ήμουν σίγουρος ότι αυτή εδώ η διακοπή, θα μπορούσε να γίνει Η Διακοπή της Αίγινας, ένα σύμβολο, μια ιστορία - παράδειγμα για τους απανταχού αγωνιστές της πολιτικής οικολογίας και της αριστεράς. Κι αν αυτό μου φάνηκε κάποια στίγμη υπεραισιόδοξο, είχα τη σιγουριά ότι ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να προκαλέσουν μια δημόσια κουβέντα μέσω κάθε προσφερόμενου μέσου (τοπικά ΜΜΕ, web sites, blogs, καφενεία) για την ενέργεια, την αυτονομία και την καθημερινότητα του ντόπιου. Βούτηρο στο ψωμί τους που λένε. Κι όχι μόνο δεν έχουμε γευτεί αυτό το βούτηρο αλλά σα να ξεραίνεται και το ψωμί!

Κι εντάξει! Ο chelementάκος είναι ένας λασπολόγος του καναπέ. Οι κοινωνικοί αγωνιστές του δρόμου, της αριστεράς και της οικολογίας που βρίσκονται; Σε ποιόν καφενέ με γεννήτρια τσάκιζαν τα τσίπουρα και πόσες δράσεις θα αναβάλλουν γιατί ο μεζές είναι νόστιμος; Από ποιόν να περιμένω προτάσεις, ν’ αναθαρρήσω; Από τους δεξιοπασόκους διεκδικητές της δημαρχίας που έχουν περιορίσει το λεξιλόγιο τους στις λέξεις «κέρδος», «διαχείριση», «ανάπτυξη»;
Τις προτάσεις σας σύντροφοι, την εισήγηση σας και τον δημόσιο διάλογο ζητάω.
Και σταματήστε να στέκεστε

Μὲς στὴν ὑπόγεια τὴν ταβέρνα,
μὲς σὲ καπνοὺς καὶ σὲ βρισιές,

Να σφίγγεστε ο ένας πάνω στον άλλο και να λέτε ότι

-Φταίει τὸ ζαβὸ τὸ ριζικό μας!
-Φταίει ὁ θεὸς ποὺ μᾶς μισεῖ!
-Φταίει τὸ κεφάλι τὸ κακό μας!
-Φταίει πρώτ᾿ ἀπ᾿ ὅλα τὸ κρασί!
«Ποιὸς φταίει; Ποιὸς φταίει;... κανένα στόμα
δὲν τὅβρε καὶ δὲν τὄπε ἀκόμα.

Ἔτσι, στὴν σκοτεινὴ ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί,
σὰν τὰ σκουλήκια κάθε φτέρνα
ὅπου μᾶς εὕρει, μᾶς πατεῖ:
δειλοί, μοιραῖοι κι ἄβουλοι ἀντάμα!
προσμένουμε, ἴσως, κάποιο θάμα!
(Κ. Βάρναλης – μια και τον πιάσαμε εξ’ αρχής του blog ας τον τιμήσουμε όσο πάει)

Λογοτεχνίζεις; Ναι ρε μαλάκα, λογοτεχνίζω … σήκω ψυχή μου / δώσε ρεύμα... (αυτός είναι ο τίτλος, αλλά όχι και το τραγούδι)

2010-08-17T03:15:00.000-07:00

Ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, ηλεκτρισμένες διαθέσεις σε τοπίο κομμένου ηλεκτρικού ρεύματος κι ένα νησί αλαλιάζει, πανικοβάλλεται και βγαίνει στους δρόμους αποφεύγοντας τους μεταφυσικούς φόβους του σκοταδιού, τα πεινασμένα τσιμπήματα των εντόμων, τις σκιές και τους ήχους που δεν προσδιορίζονται με σαφήνεια. Βγαίνει το νησί στο δρόμο κυνηγημένο από την υγρή Αυγουστιάτικη ζέστη και ησυχάζει στον ήχο της γεννήτριας και στο διακοσμητικό φως των κεριών.

Το πλήθος είναι έξω, 11 και 30 πριν τα μεσάνυχτα και είναι ο μόνος λόγος που το πλήθος ξαναζητάει τον δημόσιο χώρο, τον δρόμο και τον καταλαμβάνει για τον εαυτό του. Το πλήθος χαιρετιέται, επιτέλους ξανασυζητάει πρόσωπο με πρόσωπο –πάντα ξεκινώντας με την ενόχληση της διακοπής του ρεύματος και κατόπιν για άλλα: για μικρά και καθημερινά, για μεγάλα και σπουδαία.
Τσιγάρο στο σκοτάδι, μια πορτοκαλάδα, μία μπύρα και χαμηλόφωνες κουβέντες.
Ανακαλύψαμε εκ νέου το σκοτάδι. Το αφορισμένο, το πιεσμένο από τα φώτα σκοτάδι. Το σκοτάδι των παραμυθιών και των θρύλων, των κινδύνων, του θανάτου και του έρωτα. Ανακαλύψαμε το σκοτάδι και μεγάλωσαν τα μάτια μας. Κάπου ένα ζευγαράκι φιλιέται απρόσεκτα εκμεταλλευόμενο την ευκαιρία, αδιαφορώντας για γνωστούς και φίλους, για φυσικούς και υπερφυσικούς κινδύνους. Ψηλαφίζει ο ένας τον άλλο και ψυθιρίζουν λόγια ανάμεσα σε δυο φιλιά. Ο ήχος του σκοταδιού είναι ένα ήσυχο μακρόσυρτο ψψψ!
Και το φως που του ταιριάζει, τα μάτια της γάτας που πλησιάζει επιφυλακτικά…

«Ξεχάσαμε ότι μπορούμε να ζήσουμε και στο σκοτάδι» λέει η φίλη μου κοιτάζοντας τα φωτισμένα από τις γεννήτριες μαγαζιά που με τον θόρυβο τους, με τα φώτα και τους ανεμιστήρες συνεχίζουν να καθησυχάζουν: «τίποτα δεν έγινε, τίποτα δεν άλλαξε. Το φως θα επικρατήσει απόλυτα και πάση θυσία».
Κι ας μικραίνει τα μάτια μας κι ας μας δυσκολεύει ο θόρυβος να ακούμε τον άλλο ή οτιδήποτε άλλο πέρα από τον εαυτό μας.

ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

2010-08-16T01:52:00.000-07:00

Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις. Εδώ και 4 χρόνια, από τότε που ανέλαβε η διοίκηση Κουκούλη, η προτεινόμενη λύση (κλειδί) για την ανάπτυξη της Αίγινας και ιδιαίτερα περιοχών όπως η Σουβάλα και η Αγία Μαρίνα, ήταν το ποιοτικό ανέβασμα των παρεχομένων υπηρεσιών. Η τεχνοκρατική, οικονομίστικη αντίληψη, πως η διαχείριση του Δήμου οφείλει να αντιγράφει τη διαχείριση και γενικότερα τη λειτουργία μιας Ανώνυμης Εταιρίας, οδήγησε στην καραμέλα της παροχής υπηρεσιών.

Μια καραμέλα, που ενώ την πασάρανε για πιπίλισμα στους άλλους, οι ίδιοι ούτε που την έγλειψαν. Ξοδεύτηκαν χιλιάδες ευρώ σε μελέτες. Μελέτες κάθε είδους, μέχρι και το μπετονάρισμα 4 στρεμμάτων στη θάλασσα της Σουβάλας για μαρίνα, αλλά μια γεννήτρια για το αντλιοστάσιο δεν σκέφτηκαν να έχουν.

Η απελπισμένη αντίληψη, περί οικονομικής ευκαιρίας, λόγω της οικονομικής κρίσης, που θα μας έφερνε πολλαπλάσιους επισκέπτες στο νησί, πήγε περίπατο. Κανείς δεν σκέφτηκε τις υποδομές. Κανείς δεν σκέφτηκε τη στραβή. Κι όμως η παροιμία κάνει βόλτες μέσα στο χρόνο σε κοινή θέα.

ΤΩΝ ΦΡΟΝΙΜΩΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΙΝ ΠΕΙΝΑΣΟΥΝ ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΥΝ.

Τώρα βέβαια, εξαρτάται από το τί και για ποιόν μαγειρεύουν. Μαγειρεύουν αυγά τηγανιτά γρήγορα και εύκολα ή φτιάχνουν λαχανοντολμάδες όμορφα και δύσκολα; Σε κάθε περίπτωση, η ανάγκη των υλικών είναι διαφορετική. Το μονό κοινό σημείο στις δύο συνταγές είναι η σάλτσα φιστικιού απαραίτητη για τη νοστιμιά, μιας και η ανάπτυξη σύμφωνα με τις επιτελικές αρχές, περνάει και από τις οδούς, φιστίκι και γαστρονομία γωνία.

Μας το επιστείλανε ηλεκτρονικώς και σας το δίνουμε: Δικό σας!

2010-08-12T01:02:00.000-07:00

Εν Συντομία

Στη διαρκούσα περιπέτεια του «νερού» το οποίο είναι ανεπαρκές ακατάλληλο για την υγεία και ζημιογόνο για τις οικιακές συσκευές αλλά παρ’ όλ’ αυτά κοστολογείται ως Γαλλική σαμπάνια, ήρθε να προστεθεί και το πρόβλημα της ηλεκτροδότησης. Το νησί βυθίστηκε στο σκοτάδι με όποιους κινδύνους συνεπάγεται αυτό για τη δημόσια υγεία και οικονομία. Το νησί βυθίστηκε στο σκοτάδι γιατί το απολιθωμένο υποθαλάσσιο σύστημα παροχής ρεύματος κατέρρευσε – με όποιον τρόπο – και η ΔΕΗ έκανε φανερή την ανεπάρκεια της ως προς την αντιμετώπιση του προβλήματος. Φυσικά ο «πολιτικός» κόσμος του νησιού που προεκλογικά σκίζει τα ιμάτια του για το «καλό» του τόπου έκανε φανερή την παρουσία του δια την απόλυτης απουσίας του. Δημοτική αρχή και παρατρεχάμενες ή μη πολιτικές οργανώσεις παρέμειναν ως συνήθως άφαντες, ανενεργές ή βαρέα βραδυπορούσες. Παρ’ όλ’ αυτά ο κύκλος των δημοτικών εκλογών έχει ανοίξει και λίαν συντόμως θα δεχόμαστε – ως είθισται- κατ’ οίκον επισκέψεις νέων και παλιών υποψηφίων ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΩΝ. Τι μένει λοιπόν σε μας;

Μα φυσικά να τους ψηφίσουμε ξανά έτσι ώστε να μην κατέβουν ποτέ από το συννεφάκι της μίζερης εξουσία της νοσηρής αυταρέσκειας και των ποταπών μικροβολεμάτων. Άλλωστε θα ήταν μικροπρέπεια από μέρους μας να τους πάρουμε με τις πέτρες θυμίζοντας τους πως η θέση που ζητούν να λάβουν είναι η θέση που λαμβάνει ο υπηρετόν τα κοινά και όχι ο χαριεντιζόμενος με την αυταρέσκεια τη βολεψιά και την ανικανότητα.

Ο Γιος του Σκύλου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο: Ήρθε

2010-08-11T15:29:00.000-07:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, αυτή βδομάδα είναι πολύ παράξενη σε τούτη τη γωνιά της γης. Όλος ο κόσμος είναι υπ’ ατμόν και περιμένει. Ήρθε; Όχι ακόμα. Αχ! Πότε θα ‘ρθει; Δεν ξέρω την προηγούμενη φορά τέτοια ώρα ήταν εδώ. Τέτοια ακούς να συζητάνε στο νησί. Και όλο τον περιμένουν κοιτάνε δεξιά κοιτάνε αριστερά κοιτάνε και πάνω – φαίνεται ότι δεν ξέρουν από πού θα τους έρθει. Περιμένουν με μεγάλη αγωνία αλλά κανένας δεν ξέρει να περιγράψει τη μορφή που περιμένουν. Αναρωτιέμαι πως θα ξέρουν ότι ήρθε αφού δεν ξέρουν πως είναι;
Τελικά άκουσα τον κόσμο να μεταδίδει το νέο από στόμα σε στόμα: ήρθε! ήρθε! Τάκηηη, ήρθε! Μαρίαααα, ήρθε! Κοίταζα κι εγώ να δω που πάει ο κόσμος να πάω κι εγώ να δω την άφιξη. Κανένας δεν κουνιόταν αλλά όλοι φαίνονταν ανακουφισμένοι και σίγουροι ότι ήρθε. Κι έτσι δεν κατάλαβα τι έγινε.
Ξαφνικά το κλιματιστικό άρχισε να μου δροσίζει την πλάτη. Πριν παραδοθώ στην ανακουφιστική του πνοή κι έναν δροσερό ύπνο –νομίζω- ότι κατάλαβα: αυτό που ήρθε, αυτό που δεν φαινόταν αλλά όλοι το ήξεραν, ό,τι κι αν ήταν, ήταν μια πανίσχυρη θεότητα που μας επισκέφθηκε και ο κόσμος απλά ένοιωσε την πνοή του. Ελπίζω μόνο, να μην είναι χθόνια θεότητα και να την βγάλουμε καθαρή.

Α! έχουμε και διακοπές ρεύματος!

Επιστολή στο δήμαρχο Αίγινας!

2010-08-11T15:28:00.000-07:00

Ξεμείναμε από ηλεκτρικό ρεύμα στο τουριστικό μας νησί κι οι μαλθακοί μας τουρίστες διαμαρτύρονται και αποχωρούν (πλερώνω ρε φίλε για αρκοντίσιον; πλερώνω, τι με νοιάζει αν έχει ρεύμα ή όχι; θέλω το αρκοντίσιον στο φουλ να γουστάρει η γυναίκα!) και πετάνε τα ευρωπούλια τους για άλλα μέρη, με καλύτερα υποθαλάσσια καλώδια και τα έξτρας στο φουλ. Κι έτσι η κρίση που πήγε να γίνει «ευκαιρία» για την Αίγινα (νησί κοντά στην πρωτεύουσα, οικονομικό … μπλα μπλα μπλα) παρέμεινε ως κρίση μια και τέτοιες ευκαιρίες δεν τις σηκώνει το νησί. Και γίναμε και βούκινο και ξεφτιλιστήκαμε στο πανελλήνιο και χάσαμε κι άλλους που θα έρχονταν αλλά τώρα θα πάνε αλλού.

Α! κ. δήμαρχε! Λάθος χειρισμός του θέματος και πως θα προκόψει η τοπική μας οικονομία έτσι; Αντί να βγαίνετε και να λέτε τα μύρια όσα για τη διακοπή και την αποκατάσταση θα έπρεπε να διαφημίσετε το γεγονός ως προσωπικής σας πίστη και επιλογή στην προώθηση του εναλλακτικού τουρισμού: ελάτε στο νησί - εισαγωγέα της Ώρας της Γης στην Ελλάδα. Μετά τη μεγάλη ανταπόκριση του κόσμου, η Αίγινα πρωτοστατεί για μία ακόμα φορά και οργανώνει την Εβδομάδα της Γης. Μία εβδομάδα χωρίς ηλεκτρική ενέργεια για γνήσιους οικολόγους και ευαισθητοποιημένους πολίτες. Για εκείνους που τολμάνε να ζουν στα όρια τους. Αντέχεις τα σκοτεινά ψυγεία; Μπορείς να φανταστείς ποια είναι η χρήση της τηλεόρασης, της κουζίνας, του μίξερ, του air condition χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα; Αντέχεις; με τη χορηγία της ΔΕΗ.

Σε αυτό κ. δήμαρχε θα μπορούσατε να δείξετε και την επιμονή σας στον καλλιτεχνικό τουρισμό οργανώνοντας διαγωνισμό για την καλύτερη χρήση των ηλεκτρικών συσκευών που ψοφάνε χωρίς ρεύμα, με δώρο μια γεννήτρια.

Σας καταγγέλλω κ. δήμαρχε: αφήσατε μια κρίση να περάσει χωρίς να δείτε την ευκαιρία. Έτσι ο τόπος δε θα πάει μπροστά και τα ευρωπούλια θα πετάνε αφήνοντας μας μόνους κι έρημους…

Αναδημοσίευση από τη φίλη μας sxediaΦωτογραφία

2010-08-06T13:06:00.000-07:00

Ινδιάνος Κέτσουα σε στιγμές χαλάρωσης

Μερικές φορές οι φίλοι των φίλων μας είναι φίλοι μας. Κι άλλες φορές, όχι. Ο/η Π. που είναι φίλος/η της φίλης μας της σχεδίας στα ανοιχτά της Αίγινας δεν ξέρουμε αν μας θέλει για φίλους, εμείς παντως θέλουμε και αναδημοσιεύουμε το κείμενο του/της.
Κάτι που μου άρεσε από το μουντιάλ ήταν οι αντιδράσεις της εξέδρας όταν τους «τραβούσε» η κάμερα. Έβλεπαν τον εαυτό τους στη γιγαντοοθόνη του γηπέδου και ταυτόχρονα ήξεραν ότι τους βλέπουν εκατομμύρια άνθρωποι στις τηλεοράσεις. Έδειχναν με το δάχτυλο, ξεχνούσαν γέλια και λύπες και χαιρετούσαν λες και δεν είχαν ξαναδεί κάμερα. Αυτά για τις εξέδρες γιατί όταν η κάμερα πήγαινε στους επισήμους, που έχουν χορτάσει παγκόσμια δημοσιότητα, έδειχναν άνετοι και ότι δε νοιάζονται. Ο Μικ Τζάκερ έπαιζε με το κινητό του, η Σαρλίζ Θερόν άφησε να της ξεφύγει ένα ειρωνικό μειδίαμα, η Μέρκελ κουβέντιαζε κάτι σοβαρό, η βασίλισσα Σοφία αμίλητη και πάει λέγοντας.

Με το πώς κοιτάει κάποιος τον φακό μπορούμε να βγάλουμε πολλά συμπεράσματα για το «έκθεμα και την εποχή του».
Όταν δεν έχεις ξαναδεί φωτογραφική μηχανή τη κοιτάς στα μάτια τρομαγμένος. Οι παλιές φωτογραφίες φαίνονται ως τέτοιες γιατί με το που έστηνε το τρίποδο ο φωτογράφος σταματούσε όλη η πόλη ή το χωρίο για να δει «τι ναι τούτο;». Ως και τη δεκαετία του 50 στις ελληνικές ταινίες μπορεί ο πρωταγωνιστής να δείχνει άνετος και φυσικός περπατώντας στην Ομόνοια αλλά όλη η πλατεία έχει σταματήσει και τον βλέπει- τον καρφώνει.

Το 1907 ψηφίστηκε στο Αμέρικα ο νόμος που απαγόρευε την είσοδο σε αναρχικούς. Οι αρχές, επειδή βέβαια κανένας δεν έλεγε ότι είναι, σκαρφίστηκαν ένα κόλπο για να τους ανακαλύπτουν. Πριν φύγουν οι μετανάστες από το Έλις Άιλαντ τους έλεγαν ότι θα τους φωτογραφήσουν για να δουν αν είναι σε λίστες ανεπιθύμητων.

Όλοι οι μετανάστες κοιτούσαν σαστισμένοι το φακό (οι περισσότεροι δεν είχαν ξαναδεί) εκτός από κάποιους που χαμήλωναν το βλέμμα, κατέβαζαν τη τραγιάσκα ως τα μάτια, έβαζαν το χέρι μπροστά κτλ. Η αστυνομία βέβαια δεν είχε αρχεία και κομπιούτερ τότε αλλά με αυτό το κόλπο καταλάβαιναν ότι αυτοί κάτι κρύβουν- τους έχουν φωτογραφήσει στις χώρες τους και δακτυλοσκοπήσει.

Σήμερα που όλοι έχουμε φωτογραφικές μηχανές και κάμερες, η επιτυχημένη φωτογραφία – που κρατάμε – είναι αυτή που δεν «δείχνει στημένη».
Κοιτάμε τον φακό τρομαγμένοι και αγέλαστοι μόνο στη ταυτότητα ή στο διαβατήριο (ή μετά από σύλληψη).
Η άνεση μπροστά στο φακό, τα πιστεύω μας, τα ταξίδια μας, η οικονομική μας άνεση, η νομιμότητά μας όλα αυτά δεν κρύβονται στο φακό.
Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις.
Τι γίνεται όμως αν αντιστρέψουμε το ρητό;

Χίλιες λέξεις για μια φωτογραφία!
Το 1980 αρχίζει στο Περού το αντάρτικο από το «Φωτεινό Μονοπάτι». Μέσα σε λίγα χρόνια όλες οι μεγάλες πόλεις έχουν περικυκλωθεί από τους αντάρτες και στην ενδοχώρα ισχύει ο «νόμος του δυνατότερου».

Στα χωριά στη ζούγκλα και στα βουνά γίνεται χαμός. Ο στρατός, ακροδεξιοί παρακρατικοί, αντάρτες, βαρόνοι της κόκας, ληστρικές συμμορίες, αντίπαλες φυλές ινδιάνων και προσωπικές διαφορές μεταξύ οικογενειών έχουν βυθίσει τη χώρα στο αίμα. Όσοι δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας. Και όλοι κατηγορούν τους άλλους για το ξέσπασμα της βίας.
Το Δεκέμβρη του 1983 όλοι συμφωνούν να μην πειράξουν και να μην εμποδίσουν μια ανεξάρτητη επιτροπή εννέα έγκριτων δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερ που με μοναδικό όπλο τις φωτογραφικές τους μηχανές θα γυρίσουν την ενδοχώρα για να δουν ποιος φταίει.
Δεν θα γυρίσει κανένας τους. Θα εξαφανιστούν. Όλοι κατηγορούν τους άλλους και όλοι ορκίζονται ότι δεν πείραξαν κανέναν.

Μετά από λίγους μήνες ένας λόχος που κυνηγάει αντάρτες θα φτάσει σε ένα απομονωμένο χωριό των ινδιάνων Κέτσουα στα 4000 μέτρα. Το πρώτο πράγμα που θα τους ρωτήσουν (περήφανα) οι χωρικοί είναι αν έχουν σφαίρες να τους πουλήσουν που να ταιριάζουν σε κάτι περίεργα υπερσύγχρονα όπλα που μπορούν και στοχεύουν μακριά αλλά δεν σκοτώνουν. Τα ονόματα των όπλων είναι εξίσου περίεργα: Canon, Nikon, Sony, Leica, Kodak κτλ.
Όλα τα φιλμ καταστράφηκαν από τη προσπάθεια να βάλουν πχ δεσμίδα από καλάσνικωφ σε κάθε κάμερα.
Μια κασέτα από κάμερα σώθηκε από τύχη και βρίσκεται στα αρχεία της αντιτρομοκρατικής του Περού. Ο ήλιος δύει σε ένα ειδυλλιακό τοπίο στη κορυφή των Άνδεων. Οι χωρικοί πλησιάζουν γοργά με ματσέτες και δρεπάνια στα χέρια. Οι δημοσιογράφοι σχολιάζουν γελαστά (και γελασμένοι) ότι τώρα γυρνάνε από τα χωράφια τους.
Οι ινδιάνοι τους περικυκλώνουν και κοιτάνε στο φακό αμίλητοι και αγέλαστοι. Ο ατρόμητος αρχηγός της φυλής πλησιάζει προσεκτικά μήπως και τον πετύχουν αυτοί οι εννιά που τον «σημαδεύουν». Με μια κίνηση του δρεπανιού παίρνει το κεφάλι του πρώτου φωτορεπόρτερ.
Στα περουβιανά, ισπανικά, αγγλικά, γαλλικά – σε χίλιες γλώσσες και λέξεις αλλά όχι στα κέτσουα – οι άλλοι δημοσιογράφοι ακούγονται να προσπαθούν κλαίγοντας να εξηγήσουν ότι δεν είναι πολεμιστές.
Το τελευταίο που ακούγεται στο φιλμ είναι ουρλιαχτά και η κάμερα που μέχρι να σβήσει «τραβάει» σε κοντινό πλάνο μια πέτρα στο χώμα.

Μόλις γύρισα από το Αστυνομικό τμήμα όπου είχα πάει για να βγάλω τη καινούρια ταυτότητα. Αφήνω τα έντυπα και τις 4 φωτογραφίες και περιμένω γιατί υπάρχει πρόβλημα. Δε φαίνομαι καλά. Μετά από λίγη ώρα ο υπεύθυνος από το τμήμα ασφάλειας έρχεται και μια κοιτάει εμένα και μια τις φωτογραφίες. Μου ζητάει να τις ξαναβγάλω.

Μήπως μιλούσε τα Κέτσουα;

Π.

Τι ήθελε να πει ο κύριος Γιάννης μας; (απόγονος του Περικλέους, βεβαίως βεβαίως)

2010-08-03T02:15:00.000-07:00

ξεκάθαρο προφίλ σε θολό τοπίο: μια εικόνα που προτείνει η νέα εποχή για τον συγχρονο πολιτικό άνδρα και αναμένεται να φορεθεί πολύ στις φετινές εκλογές

Θεσμικός άρχων της Αίγινας, αξιωματούχος εκλεγμένος, φορέας δημοκρατίας, ένας πολιτικός άνδρας του νησιού. Με άποψη βαρύνουσα, χρήζουσα προσοχής και μελέτης. Τα λόγια του μετρημένα και προσεγμένα: κυρίες και κύριοι, ο αντιδήμαρχος Γιάννης Παπαδόπουλος, ο κύριος Γιάννης μας, ο δικός μας άνθρωπος, ο ένας από εμάς, σ’ ένα συγκλονιστικό πολιτικό άρθρο του που δημοσιεύεται στην νέα εποχή: http://www.neaepohi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2355:2010-07-31-21-41-09&catid=117:opinions&Itemid=354μας παραδίδει μαθήματα αλληλεγγύης και δημοκρατικότητας.

Τι λέει λοιπόν ο απόγονος του Περικλέους (βεβαίως, βεβαίως);

Αναφέρει κατ’ αρχήν περιπτώσεις όπου οι αγώνες κοινωνικών ομάδων δημιουργούν πρόβλημα σε άλλες κοινωνικές ομάδες: τα φορτηγά στους αγρότες, οι λιμενεργάτες στους επιχειρηματίες του τουρισμού, τα βυτιοφόρα στα εργοστάσια κλπ κλπ. Η μία κοινωνική ομάδα – σύμφωνα με τον δικό μας πολιτικό άνδρα- μάχεται, όπως μας τα λέει, εναντίον των άλλων κοινωνικών ομάδων! Οι περισσότερο θιγμένοι φαίνεται να είναι οι φουκαριάρηδες Ιάπωνες που ταξίδεψαν και δεν θα δουν τελικά την Ακρόπολη (χωρίς δουλειά, χωρίς ψωμί να ζήσω αλλά να με βρίζει ο Ιάπωνας; ε! πάει πολύ για το Ελληνικό μου φιλότιμο!).

Βρισκόμαστε σε έναν αδελφοκτόνο πόλεμο ανάμεσα σε επαγγελματίες και κοινωνικές ομάδες, λέει ο κύριος Γιάννης μας και το εξηγεί: με τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις το κράτος δεν πιέζεται και τίποτα δεν αλλάζει και φέρνει τα παραδείγματα του ΟΛΠ, την άρση του καμποτάζ κλπ κλπ.

Άρα; Άρα η Ελληνική κοινωνία είναι διχασμένη και σε πόλεμο εξ’ αιτίας των κινητοποιήσεων και απεργιών οι οποίες είναι κατευθυνόμενες από «Αυτούς» που μας θέλουν διχασμένους. «Αυτοί» βεβαίως δεν έχουν πραγματική υπόσταση: είναι πάντα κάποιοι γνωστοί άγνωστοι, είναι «Αυτοί» που κλέβουν και δεν έχουν πρόσωπο και όνομα, μια μασονία, ένα είδος εξωγήινων που υπάρχουν εκεί έξω, πάνω και πέρα από την κοινωνία και τους κρατικούς μηχανισμούς, τις ταξικές διαφορές, πάντα έξω και πάνω από το ιερό σύστημα το οποίο, τι μας κάνει; Τη δουλειά του κάνει μωρέ, το θέμα είναι πόσο εμείς ως ξύπνιος λαός μπορούμε να ελιχθούμε και να πλασαριστούμε στην καλύτερη θέση. Ως λαός αλλά κυρίως ως άτομα!

Να συμπάσχουμε με τους άλλους, να συσπειρωθούμε να περισώσουμε ότι έχει απομείνει από τα εργατικά δικαιώματα, την οικονομία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, λέει ο κύριος Γιάννης μας. Αλλά χωρίς αγώνες και κινητοποιήσεις, χωρίς αλληλεγγύη στους αγώνες των άλλων. Με άλλον τρόπο που να μη μας ξεβολεύει κι αυτός ο άλλος τρόπος που δεν μας ξεβολεύει, τελικά βολεύει γιατί δεν δημιουργεί συμμάχους. (Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν όλοι αυτοί που αναφέρει ο αντιδήμαρχος μας, απεργούσαν συντονισμένα και ανυποχώρητα!). Κι αφού το κράτος θα νικήσει που θα νικήσει γιατί να ταλαιπωρούμαστε και να ιδρώνουμε τη φανέλα; Ας παίξουμε άμυνα με τα μάτια, μια πολιτικά ορθή άμυνα με διαδηλώσεις στα πεζοδρόμια και καθιστικές διαμαρτυρίες στα καφενεία (κι έτσι θα ενισχύσουμε και την αγαπημένη τάξη των ενασχολούμενων με τον καφέ, την μπύρα, τα περιοδικά και τους κατασκευαστές τάβλι).

Ο αντιδήμαρχος κύριος Γιάννης Παπαδόπουλος δεν κάνει κάτι άλλο από το να αναπαράγει τις «επίσημα πολιτικά ορθές» θέσεις, οι οποίες ευχαριστούν πολλούς και δυσαρεστούν –πρόσκαιρα- λίγους. Ουσιαστικά δεν λέει κάτι παραπάνω από το να προτρέπει την κοινωνία να ησυχάσει, να δεχθεί τη μοίρα της, να ασχοληθεί πως θα τη βολέψει. Ίσως να μην του έχει περάσει καν από το μυαλό η ιδέα μιας άλλης κοινωνίας όπου η έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας δε θα υπάρχει ούτε στα λεξικά, γιατί θα αποτελεί εκ των ουκ άνευ δομικό υλικό της.

Κι όχι είδος σε εξαφάνιση!

Η προτεινόμενη συσπείρωση θολώνει το τοπίο γύρω από τον αντιδήμαρχο. Προβάλλει το προφίλ του υπεράνω, του ενωτικού στηριγμένο στη γενική έννοια της συσπείρωσης χωρίς να μπαίνει στον κόπο (επιμελώς;) να προτείνει τρόπους. Κάνει την πρόταση για να αποφύγει τις προτάσεις.

Ας μην θεωρήσει κανείς τούτη την ανάρτηση ως επίθεση στο πρόσωπο του κυρίου Γιάννη μας. Ο κύριος Γιάννης μας είναι ένας σύγχρονος πολιτικός που κάνει ό,τι πρέπει να κάνει: μπουρδολογεί χωρίς προτάσεις, χωρίς πολιτική κρίση, αποφεύγοντας τις κακοτοπιές των προτάσεων και προστατεύοντας το σύστημα που τον γαλούχησε και τον θρέφει, αποδεχόμενος ότι οι πολίτες δεν μπορούν να πάρουν την τύχη τους, στα χέρια τους. Δεν ξέρουν. Δεν καταλαβαίνουν. Δεν μπορούν. Κι αφού αυτό είναι ξεκάθαρο και αδιαπραγμάτευτο τότε μπορεί να παίξει την μπάλα που πρέπει: λίγο αριστερά, λίγο δεξιά, εκλογές έρχονται, δύσκολη και σημαντική η μάχη, να δείξουμε συμπόνια και ενωτική διάθεση αλλά κυρίως να φτιάξουμε την ομελέτα χωρίς να σπάσουμε αυγά και χαλάσουμε τις καρδιές μας.

Ξεκάθαρα πράγματα σε θολό τοπίο – όπως η φωτογραφία.

Υγ. ας μην προτρέξει καμιά «φίλη» μας σαν την (χ)Άλλη Όψη της Αίγινας να υιοθετήσουν κάποιο κομμάτι της κριτικής αυτής. Ας περιμένουν να διαβάσουν για το δικό τους ρόλο και μετά αν ακόμα θέλουν…

Εκλογές στον Τοπικό Σύλλογο Συμφερόντων ΠΑΣΟΚ Αίγινας

2010-08-03T01:06:00.000-07:00

Εδώ καράβια πνίγονται και το ΠΑΣΟΚ χτενίζεται.

Το σύνολο του ΠΑΣΟΚ στην Αίγινα από τους βουλευτές, τους υποψήφιους δημάρχους του, μέχρι και τα μέλη του, δείχνουν να βρίσκονται σε άλλη χώρα.

Οι εκλογές που πραγματοποίησαν ήταν κάτι σαν από εκλογές σχολείου. Μόνο που επειδή μεγάλωσαν πια, δεν μπορούμε να πούμε πως έχουν ακόμα την αφέλεια της εφηβείας. Το μόνο που έχει μείνει από εκείνα τα χρόνια είναι ο εγωισμός και το πείσμα.

ΟΧΙ ΕΣΥ, ΕΓΩ ΘΑ ΕΛΕΓΧΩ. ΟΧΙ ΕΓΩ ΟΧΙ ΕΣΥ κλπ

Αυτή ήταν η κεντρική πολιτική σκέψη που ανέπτυξαν, έπειτα από ώριμο διάλογο τα μέλη του ΠΑΣΟΚ στην Αίγινα. Η παρακμή στο μεγαλείο της. Το ΔΝΤ, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, η διάλυση της υγείας, η βαρβαρότητα στα εργασιακά, το ξεπούλημα του πλούτου του Ελληνικού λαού και πόσα άλλα, δεν απασχολούν το ΠΑΣΟΚ Αίγινας.

Παραθέτουμε το SMS που έστειλε ο δικός τους «σύντροφος», πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ κ. Φωτόπουλος, σε όλους τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, για το επικείμενο ξεπούλημα της ΔΕΗ. Αλήθεια ξέρετε εδώ στην Αίγινα, εσείς του ΠΑΣΟΚ, ότι πωλείται και η ΔΕΗ?

Σύντροφοι Βουλευτές όταν πριν από 32 χρόνια μπήκα στο ΠΑΣΟΚ για να αλλάξουμε τον κόσμο άκουγα τότε στις γιορτές νεολαίας που κάναμε πότε στη Ν. Σμύρνη πότε στη Ν. Φιλαδέλφεια πότε στου Ζωγράφου ένα πολύ ωραίο καταγγελτικό τραγούδι του Θωμά Μπακαλάκου για την αγροτιά που έλεγε «καημένη αγροτιά θα κερδοσκοπίσουν οι μεσάζοντες…» Ελπίζω σύντροφοι Βουλευτές 32 χρόνια μετά να μην το κάνετε επίκαιρο (και στο χώρο της χονδρικής της ενέργειας) επιτρέποντας στον κάθε αεριτζή να θησαυρίζει σε βάρος της επιχείρησης του ελληνικού λαού. Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ ούτε εργοστάσια πουλάμε ούτε ενέργεια στην τιμή κόστους στους αεριτζήδες. Καθαρές κουβέντες. Σε όλα υπάρχουν όρια. Ο αγώνας μας δεν είναι για μας είναι για τον καταναλωτή γι αυτό θα φθάσουμε στα άκρα. Θα ματώσουμε. Και αυτό που σας λέω εκφράζει το σύνολο των εργαζομένων και πρωτίστως των συντρόφων μας

Είδατε φίλοι μου Πασοκτζήδες, δεν είναι όλοι στο ΠΑΣΟΚ σαν κι εσάς εδώ. Υπάρχουν άνθρωποι όπως ο Φωτόπουλος, που παρότι η στάση του σε πολλά ελέγχεται και θα μπορούσε κανείς να τον διανθίσει με διάφορες λέξεις, ακόμα κι αυτός έχει τις κόκκινες γραμμές του.

Εσείς εδώ στην Αίγινα θα τραβήξετε καμιά γραμμούλα ή γεια και χαρά σου Βενετιά;

1η μεγάλη νίκη κόντρα στο ΔΝΤ

2010-08-02T00:21:00.000-07:00

Οι Έλληνες καναλάρχες πέτυχαν την πρώτη μεγάλη ανατροπή στο μνημόνιο του ΔΝΤ.
Ενωμένοι, σα μια γροθιά τσαλάκωσαν τον νόμο 3845, που ψηφίστηκε τον Μάιο που μας πέρασε। Αυτός, είναι ο νόμος περί Δημοσιονομικής ευθύνης, που έβαλε τη χώρα στο ΔΝΤ και έστειλε τους εργαζόμενους στην απελπισία। Μεταξύ άλλων αυτός ο νόμος προέβλεπε και φορολόγηση 20% στα έσοδα των τηλεοπτικών σταθμών από τις διαφημίσεις. Αυτή η απαράδεκτη ρύθμιση όπως καταλαβαίνουμε έβγαλε τους καναλάρχες στο δρόμο. Οδοφράγματα στήθηκαν στη βουλή και οιμολότοφ έπεφταν βροχή. Γρήγορα όμως επεκράτησε η σύνεση και οι επαναστατημένοι καναλάρχες σε λαϊκή συνέλευση αποφάσισαν μετά από πρόταση των κ.κ. Κοντομηνά και Αλαφούζου, να στείλουν αντιπρόσωπο τους (εν είδη καμικάζι. Πληροφορίες λένε, πως στην λεπτή του κοιλιά, ήταν ζωσμένος με δυναμίτη) τον κ. Γιώργο Καρατζαφέρη.

Χαίστηκαν τα πάνω τους. Εντάξει – εντάξει ρε Γιώργο μην εκραγείς εδώ μέσα και γίνουν όλα χάλια, γιατί οι καθαρίστριες είναι ακριβές. Έτσι με αυτό τον ωμό εκβιασμό οι καναλάρχες πέτυχαν το στόχο τους. Η διάταξη αποσύρθηκε και θα την ξανασυζητήσουν τον Οκτώβρη. Βέβαια τα χρήματα που έδωσαν μέχρι σήμερα από την απαράδεκτη διάταξη θα τους επιστραφούν πίσω.

Όμως εδώ είναι που προέκυψε ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα.
Τι θα γίνει. όταν ή λαϊκή πλέμπα δει τη νίκη των καναλαρχών? Μήπως θελήσει κι αυτή να στήσει οδοφράγματα στη βουλή?

Και ο πανέξυπνος Καρατζαφέρης έδωσε τη λύση.
Ο πρόεδρος "έκανε παιχνίδι" με την κυβέρνηση. Το νομοσχέδιο είχε 4 μεγάλες ρυθμίσεις (για Διαιτησία, εργαζομένους Ολυμπιακής, προσυμβατικό έλεγχο στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, υπερεξουσίες στον υπουργό Οικονομικών).

Τις περισσότερες η κυβέρνηση τις πέρασε με τη στήριξη του ΛΑΟΣ!

Αγαπημένο μου ημερολόγιο: ψήνομαι!

2010-08-01T06:37:00.001-07:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, όλο λεώ να γράψω κάτι φοβερό κάτι σημαντικό και δυνατό αλλά δεν αντέχω, ψήνομαι! Η ζέστη λιώνει το σώμα, το μυαλό και τις διαθέσεις μου. Θα ήθελα να κλείσω τα μάτια και να ξεσπάσει μια βροχούλα, τι βροχούλα λέω; μια βροχή κανονική, μια μπόρα να μας ξεπλύνει μέσα κι έξω. Γίνεται αυτό αγαπημένο μου ημερολόγιο; Γίνεται; Ε; ναι; γίνεται; να κλείσω τα μάτια; Ωραία! δυναμώνω τα ηχεία και τα κλείνω....

θες να μιλησουμε για πολιτισμο?

2010-07-30T07:27:00.001-07:00

Πολιτισμός είναι ο τρόπος μας. Είναι η οπτική μας. Και η καθημερινότητα μας.
Πολιτισμός είναι οι σχέσεις μας στο σύνολο τους και όχι οι εκθέσεις μας ή η δουλειά μέσα σε κλειστά γραφεία και εργαστήρια.
Πολιτισμός είναι να μπορείς να δεις τα πράγματα αλλιώς κι αλλιώτικα.
Μπορείς; το αντέχεις;
Για δοκίμασε να δεις το βιντεάκι... πάρτο σαν τεστ πολιτισμού! Κι ύστερα θα πούμε κι άλλα αν θέλεις κι αν αντέχεις!

Η πνευματώδης φίλη μας, κ. sxedia

2010-07-26T13:56:00.000-07:00

Κι επειδή οι φίλοι μας δεν είναι μόνο αυστηροί κριτές και έξυπνοι άνθρωποι αλλά διαθέτουν ΚΑΙ χιούμορ ΚΑΙ πνεύμα ΚΑΙ έμπνευση αναδημοσιεύουμε κάτι από την καλύτερη μας φίλη τη Σχεδία Στ' Ανοιχτά της Αίγινας. Απολαύστε!

Ιουλ20 Στάσου… φιστίκια!!
Posted by: sxedia in πολιτισμός και "πολιτισμός", χα No Comments »
(Σενάριο για ταινία μικρού μήκους, του Ζεράρ-Νεκτάριου-Διονύση-Μαρδικούλη-Ευφραίμ Κουκούκη, βραβευμένο στο διαγωνισμό δημιουργών φιστ-τέχνης στο fist-fest 2020)

Την πλησίασε ενώ αυτή φωτογράφιζε τις κότες στο κοτέτσι, το μοναδικό κοτέτσι του νησιού που είχε απομείνει με τη γενναία χρηματοδότηση από τα ΕΣΠΑ, για εκπαιδευτικές και τουριστικές επισκέψεις. Το κλιματιστικό του είχε κλείσει κι αυτός άκουσε τους ανεπαίσθητους ήχους της φωτογραφικής κι ένα σούρσιμο. Ήταν μια καλλονή μαύρη με διαπολιτισμικό background, και διδακτορικό στην κοινωνική ανθρωπολογία με θέμα την προβληματική που αναπτύσσεται στις τοπικές κοινωνίες περί του εγκλεισμού των τετράποδων δίποδων και άποδων συντρόφων του ανθρώπου και η σχέση της με τις αντισπισιστικές τάσεις στον τουρισμό και την εκπαίδευση. Ντυμένη με προκλητικό τάγκα έκανε μια κίνηση πίσω και τον καλημέρισε. Αυτός κοίταξε λαίμαργα, αυτήν και το τάγκα της. Αυτή τον κέρασε τσιγάρο κι αυτός κάθισε και το απολάμβανε κοιτάζοντάς την. Ήταν φανερό ότι το μυαλό του ήταν ήδη κάτω από το τάγκα της. Δεν είχε ξαναδεί τέτοιο τάγκα. Είχε δει χιλιάδες τάγκα στη ζωή του αλλά όχι τέτοιο τάγκα. Χαμήλωσε τα μάτια και έκανε μια κίνηση εμπρός. Αυτή κάτι κατάλαβε κι ευγενικά τον χαιρέτισε κρατώντας τη μηχανή της. Αυτός την πλησίασε και της κράτησε το χέρι: «Σε παρακαλώ μείνε» κι αυτή σε μια ακατανόητη γλώσσα του έλεγε να την αφήσει. Έβγαλε ευρώ να του δώσει κι αυτός την άφησε άγρια διώχνοντάς την. Ένιωθε σαν ορφανό κοάλα. Ξάφνου κάτι πέρασε από το μυαλό του. Φιστίκια! Να της δώσει περίφημα φιστίκια από το νησί του.

-Στάσου… φιστίκια!! Στάσου μωρέ… φιστίκια!!

Μόλις το άκουσε στάθηκε. Το πρόσωπό της με μιας άνοιξε. Το γέλιο ήρθε στα χείλη της. Δεν την πείραξε που της κοίταζε το τάγκα. Κάθισε, καθαρίζοντας και μασώντας φιστίκια.

Τον περίμενε να βάλει βιολογικό φαγητό στην ταΐστρα, εμφιαλωμένο νερό στην ποτίστρα, να ανοίξει το κλιματιστικό και να κλείσει το κοτέτσι.
Δεν θα είχε άλλες επισκέψεις για σήμερα.
Κατευθύνθηκαν με χαχανητά προς τη μεγάλη παραλία. Στο δρόμο έβγαλε από την τσάντα της αντηλιακό κι άρχισε να τον πασαλείβει…

παραμυθένια δημοκρατία

2010-07-26T00:19:00.000-07:00

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Ένας θεσμός, που κουβαλά λίγες μνήμες βασιλείας, λίγες μνήμες δημοκρατίας (σε φιλολογικό επίπεδο) και πολύ μεγάλη δόση παραμύθας

Επέτειος της "δημοκρατίας" αυτές της ημέρες και δεν έλλειψαν οι βαρύγδουπες δηλώσεις, από τον σημερινό πρόεδρο। Με σκηνοθετημένο σκηνικό λιτότητας (συμπάσχει μαζί μας), μας είπε όλα εκείνα τα όμορφα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μας। Μας υπενθύμισε τα δεινά της κοινωνίας, πως η πολιτική τάξη έχασε την αξιοπιστία της, πως στους νέους ανθρώπους της πατρίδας μας δεν αφήνουμε κανένα περιθώριο ελπίδας, πως το κράτος είναι ο μεγαλύτερος παραβάτης, πως ο λαός περνά δύσκολα κλπ

Αχ τι συγκίνηση! Ε ναι, δεν είναι και λίγο πράγμα να σου συμπαραστέκεται ο ίδιος ο Πρόεδρος। Να σε καταλαβαίνει βρε αδερφέ।

Μάλιστα τα σοφά εξ ουφίτσιου λόγια του, όταν φτάνουν στο συμπέρασμα που λέει ότι, αν το κράτος δείξει ξανά την αξιοπιστία του, τότε ο Ελληνικός λαός θα πειστεί και θα μπορέσει να κάνει τις θυσίες που του αναλογούν για να βγούμε από την κρίση, τότε πραγματικά συγκλονίζομαι।

ΟΧΙ κ। Πρώτε Πολίτη। Δεν μας ψύνεις με το θλιμμένο υφάκι σου। Αρκετά φάγαμε στη μούρη, η μόνη επιβεβλημένη θυσία που πρέπει να κάνουμε σαν κοινωνία, είναι να διώξουμε από πάνω μας την δειλία και να επανέβρουμε τη Δημοκρατία। Όχι απ αυτή που ξέρεις εσύ και οι άλλοι, αλλά από εκείνη που έσπειραν οι φιλόσοφοι πρόγονοί μας, από τη δημοκρατία που γεννιέται μέσα στην ίδια την κοινωνία, με σχέσεις αλληλεγγύης και ισονομίας।

Τη δημοκρατία τη δικιά σας, όπως άλλωστε εσύ ο ίδιος απαρριθμόντας τα εγκλήματά της, χτύπησες το καμπανάκι του πανικού, την έχουμε για το καλαθάκι των αχρήστων। Η δημοκρατία που έχουμε στο μυαλό μας, δεν χωράει λαμόγια, παπατζήδες, δυνάστες και σωτήρες, έχει μόνο αγάπη για τη λευτεριά, λατρεία στην κοινωνική δικαιοσύνη/

Άντε λοιπόν καλή μας επέτειο και του χρόνου ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

Παραεμπόριο πίσω από τις βιτρίνες σας και 2 ευκαιρίες για την κρίση!

2010-07-24T02:31:00.000-07:00

μεγάλη επιτυχία της επαγγελματικής: καθάρισε το νησί από τους κακομούτσουνους παραεμποράκους

Και μια που έθιξες αυτό το πολύ σημαντικό πρόβλημα sxedia mou, ξέρεις ποιο λέω εκείνο με τον Σισέ και τους σιντέδες και λοιπούς παραεμποράκους, είπα να πω κι εγώ ορισμένα πραγματάκια.
Η νέα διοίκηση της επαγγελματικής του νησιού μας είναι λέει, αποφασισμένη να πατάξει το παραεμπόριο. Και λέγοντας παραεμπόριο εννοεί βέβαια τους δυο τρεις Πακιστανούς που χτυπάνε αλύπητα τα συμφέροντα –εκτός των πολυεθνικών- και του ενός dvdάδικου και του ενός cdάδικου. Επίσης εννοούν κάτι περαστικούς γύφτους και κάτι περιστασιακούς που πουλάνε πότε κανένα εργαλείο, πότε κανένα τυρί.
Το τεράστιο πρόβλημα του παραεμπορίου στην Αίγινα λοιπόν είναι, το πολύ, καμιά δεκαριά άνθρωποι κι αυτοί όχι μαζεμένοι –ώστε να πεις ότι φτιάχνουν μια παρααγορά!
Οι βιτρινάτοι έμποροι, μέσω της νέας διοίκησης τους θέλουν να καθαρίσουν το νησί από τους κακομούτσουνους και έτσι –νομίζουν- θα ανοίξουν οι δουλειές τους, θα ρέει το χρήμα εύκολο και πολύ στις ταμειακές τους. Στις ταμειακές τους που είναι τεμπέλες σήμερα και θα παραμείνουν τεμπέλες ακόμα κι αν πλακώσει δουλειά πολύ. Οι βιτρινάτοι και η διοίκηση τους, τοποθετούν στις προτεραιότητες τους την απασχόληση της δημοτικής αστυνομίας – με τα κινητά στο χέρι για να ειδοποιήσουν άμεσα όποια παραεμπορική κίνηση στα ιερά χώματα της παραλίας και της Αφαίας. Σε εκείνα τα ιερά χώματα που όλοι κλέβουν την εφορία, δεν κόβουν αποδείξεις, φορτώνουν στις τιμές μέχρι και τα καύσιμα των πλοίων, καρφώνουν ο ένας τον άλλο και προσπαθεί ο ένας να κλείσει τον άλλο. Η εμπορική τους αλληλεγγύη εξαντλείται σε δημόσιες τοποθετήσεις και στις συνεδριάσεις της διοίκησης τους.
Είναι άραγε, η επόμενη κίνηση της επαγγελματικής να μπει παρέα με την δημοτική αστυνομία στα σπίτια εκείνων των ανθρώπων που πουλάνε ή παρέχουν υπηρεσίες μαύρες και να τους κλείσουν τη δουλίτσα την παράνομη; Ή αυτοί που δεν φαίνονται και είναι κατά κύριο λόγο Έλληνες φτωχοδιάβολοι και όχι μετανάστες δεν μας απασχολούν; Και τέλος πάντων, αν κάποιος είναι ρουφιάνος ας τιμήσει τον ρόλο του, σε όλα τα επίπεδα!

παρένθεση: Σκίζουν τα ρούχα τους, ρίχνουν στάχτη στα μαλλιά τους και θρηνούν οι έμποροι για το παραεμπόριο, σηκώνουν λάβαρα νομιμότητας και κινούν για τον ανένδοτο. Κι ύστερα γυρνάνε στα μαγαζιά τους και βρίζουν τον υπάλληλο που τον έχουν χωρίς ασφάλιση, με μεροκάματο – ξεροκόμματο. Θα μιλήσει η διοίκηση της επαγγελματικής για την παραεργασία; Θα κινηθεί με την ίδια προσήλωση ώστε κανένα μέλος της να μην απασχολεί μαύρα προσωπικό, να μην ευτελίζει την ανθρώπινη εργασία με μεροκάματα της φιλανθρωπίας; (φιλανθρωπία είναι ο διαχωρισμός του ανθρώπου από άνθρωπο τοποθετώντας τον έναν σε ανώτερο αξιακό επίπεδο από τον άλλο και προσδίδει μη ανθρώπινη ιδιότητα σε εκείνον που πράττει την φιλανθρωπία – έχετε δει πολλά ζώα να είναι φιλόζωα;). κλείνει η παρένθεση.

Το ότι το εμπόριο και οι επιχειρήσεις περνάνε δύσκολες στιγμές, δεν δικαιολογεί ούτε το κυνήγι μαγισσών που έχει εξαπλωθεί και δεν αφορά μόνο τους λαθρεμπόρους φτωχοδιαβόλους, ούτε η κρίση οδηγεί μαθηματικά και αναγκαστικά την μικρή επιχείρηση στην προσπάθεια να ενσωματώσει λογική πολυεθνικής.
Η κρίση κρύβει ευκαιρίες. Όχι πολλές. Δύο μόνο και πρέπει να διαλέξει ο καθένας αυτή που του ταιριάζει. Η μία ευκαιρία είναι η ευκαιρία του μαυραγορίτη της κατοχής: έχω «λάδι» το πουλάω όσο μου κατέβει, μαζεύω φράγκα και «τρώω» την περιουσία του κοσμάκη που θα αξιοποιήσω αργότερα.
Η άλλη ευκαιρία είναι η κρυφή ως σήμερα έννοια του ευδαιμονισμού: μοιράζομαι, αντιλαμβάνομαι το ανθρώπινο μέτρο, καθαρίζω την γκλάβα μου από τα περιττά φτιασίδια, βοηθάω και δέχομαι βοήθεια, επιβιώνω συλλογικά, ζω μαζί με τους ανθρώπους και όχι με την εικόνα τους, το περιτύλιγμα και τον ρόλο τους.
Και σ’ αυτό χωράνε και οι φτωχοδιάβολοι σιντέδες, τυράδες, και λοιποί που προσεχώς θα δούμε να αυξάνονται. Δεν αποκλείω την πιθανότητα να βγω κι εγώ, να πουλάω τσελεμεντέδες στα καφέ που κάθονται οι έμποροι και οι ματσωμένοι – οι φτωχομπινέδες δεν χρειάζονται τσελεμεντέδες, ας βρουν πρώτα ψωμί και μετά τα λέμε!

υγ. αγαπητή sxedia, δεν ξέρω πόσο μπερδεμένα ή αστεία τα βρίσκεις αυτά που λέω όμως αυτά είχα να πω για τώρα κι αυτά είπα. Τα υπόλοιπα, για τους ρόλους που επικρατούν των ανθρώπων, για την αυτοκριτική των εμπόρων που αναστέλλεται από την αδυναμία δράσης ενάντια στο «υπέρτατο κακό» της δημιουργίας του El Venizelos international,θα στα πω αργότερα μάλλον.

Το κακό παράγινε, έχει όμως και χειρότερα

2010-07-22T23:59:00.000-07:00

Επειδή το κακό παραγίνεται κάθε καλοκαίρι στην Αίγινα...
Επειδή δεν μας φτάνουν οι πάσης φύσης καυλοτίμονοι και αδέξιοι χειριστές οχημάτων...
Επειδή κάθε καλοκαίρι, γίνεται εισβολή πηγμένων πρωτευουσιάνων, που νομίζουν ότι οδηγούν Κάντιλακ σε Αμερικάνικο highway...
Επειδή τα αυτοκινητομηχανάκια δεν είναι μόνο λαμαρίνες και πλαστικό αλλά επίσης, σάρκα και αίμα...
Επειδή η τραγωδία μπορεί να κρύβεται πίσω από έναν κουρασμένο, απρόσεκτο, πιωμένο, υπέργηρο, ή πιτσιρικά οδηγό, πίσω από ένα τηλεφωνήμα στο κινητό, μια στιγμιαία ματιά στο τοπίο ... πίσω τελικά από οποιαδήποτε ανεμελιά ή ανικανότητα...
Επειδή ο τρόπος που οδηγάμε μετράει το επίπεδο πολιτισμού μας με πτώματα κα αναπηρίες σε νεκροταφεία και νοσοκομεία...
Γι' αυτό αποφασίσαμε τα χειρότερα να ΜΗΝ τα πούμε αργότερα...

Σύριζα & Οικολόγοι; πλάκα σπάζεις!

2010-07-21T01:53:00.000-07:00

Αριστεροί & Οικολόγοι διαφημίζουν τις παρεμβάσεις τους στην Αίγινα και πείθουν τους ψηφοφόρους να τους τιμήσουν με την ψήφο τους ... υπόσχονται να είναι τρυφεροί κυβερνήτες!

Μαζεύτηκαν στη δροσιά, Κυριακή μεσημέρι, της Αίγινας οι Συριζαίοι, για να γνωρίσουν από κοντά την «τιμημένη» Οικολογιά. Κι είχαν ραντεβουδάκι φανερό και πονηρό, κι ήταν όλοι τους μπουκιά και συχώριο. Τα δυο σόγια του νησιού (από τα πιο μικρά) σε δημόσιο συνοικέσιο. Έβαλαν στη μέση τα θηλυκά τους, την κόκκινοντυμένη Αριστερά και την πρασινοντυμένη Οικολογία και βρέθηκαν να φάνε, να πιούνε, να παρουσιάσουν τα προικιά, να κάνουν και την κολιγιά!

Έχει την πλάκα της η Αριστερά στην Αίγινα με τους εκπροσώπους της. Σημείο αναφοράς της, το μαντρί του ΚΚΕ με τον Νικόλα τον βοσκό δεσπόζουσα μορφή και μαντρόσκυλο τεμπέλικο. Η αγωνιστικότητα μετριέται με τα ντεσιμπέλ του ταλαίπωρου c.d player, που ξελαρυγγιάζεται φιλότιμα δυο – τρεις φορές το χρόνο. Το μαντρί να ‘ναι καλά κι ας πεθάνουν χίλια αρνιά, κατά προτίμηση Συριζαίικα.
Αρνιά Συριζαίικα τα οποία είναι πολύ σκληρά για να πεθάνουν. Ο καθένας μόνος του είναι κι όλοι μαζί στην μπύρα, στο τσίπουρο, στο μεζέ και στον καφενέ. «Πιάσε μια από τα ίδια. Πρέπει να παρέμβουμε» λένε και θυμίζουν το ανέκδοτο: να παρέμβουμε παιδιά, να παρέμβουμε. Μ’ έχουν … παρέμβει πέντε φορές και δεν έχω παρέμβει καμία – να παρέμβουμε σύντροφοι! Ταγοί μιας νέας πρότασης που ποτέ δεν προφέρουν, προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στους κοινωνικούς αγώνες και το εκλογικό τους άγχος. Ανάμεσα στο καθαρό κούτελο, το τίμιο πρόσωπο και το κομμάτι που μπορούν να αρπάξουν από το στρογγυλό τραπέζι του δημοτικού συμβουλίου. Κι επειδή εκτός από την βλακεία είναι και η πείνα (για τροφή, για εξουσία για ό,τι νάναι) ανίκητη, οι σύντροφοι Συριζαίοι βγαίνουν δειλά δειλά στο νυφοπάζαρο: τζιμάνια οι γαμπροί της εξουσίας κόζαραν τη διαθεσιμότητα. Κι επειδή μάζευε κι ας είναι ρόγες –ποιος ξέρει; μπορεί οι 100 ψήφοι τους να δώσουν δημαρχία- άρχισαν οι γαμπροί το πέσιμο στην παρθένα με την μικρή αλλά ανεκτίμητη περιουσία. Κι αυτή γοητευμένη τους αφήνει στην αναμονή μέχρι να διαλέξει τον καλύτερο, τον πιο τρυφερό, τον πιο νοικοκύρη!
Η υπόλοιπη Αριστερά του νησιού, η εξωκοινοβουλευτική, η «δεν ασχολούμαι μαζί σας» αριστερά μοιάζει με τα στίγματα στο πρόσωπο: αδέσποτες ρίζες που εμφανίζονται, ενοχλούν, εξωθούνται βιαίως ή όχι προκαλώντας μια περιστασιακή ενόχληση – άντε να λερώσουν και λίγο τον καθρέφτη. Το ΑΖΑΧ να είναι καλά, να τα κάνει αόρατα!
Τέλος, κάτι αδέσποτα της παράταξης Κουκούλη από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση, κάτι εντεταλμένοι της παράταξης Σακιώτη, κάτι εκκρίματα των ΜΚΟ και της λογικής «ελάτε να σώσουμε τον κόσμο. Εγώ θα πληρώνομαι εσείς εθελοντές», φτιάχνουν την ανθρωπογεωγραφία της κομματικής Οικολογίας στην Αίγινα.
Τι πλάκα που έχουν οι Οικολόγοι! Βάφονται στα πράσινα και προτείνουν μια πράσινη εξουσία, εννοώντας τη δική τους εκλογή. Αν πράσινος είναι ο δήμαρχος, πράσινοι οι αντιδήμαρχοι, πράσινοι οι σύμβουλοι, πράσινοι θα γίνουν οι υπάλληλοι, οι συνεργάτες, οι εργάτες. Μέχρι και οι αμαξάδες και τα άλογα τους πράσινα θα γίνουν, αρκεί να εκλεγούν.

Κι έτσι κατέρχονται στον στίβο της ψηφοθηρικής πάλης με έπαθλο ένα ξεροκόμματο εξουσίας, μια δροσιά παραγοντισμού. Κι όχι ότι θα πάρουν κάτι παραπάνω: θα έρθουν τα μεγάλα μαντρόσκυλα της Αίγινας (Κουκου. - Σακ. κλπ πρωτοκλασάτοι παράγοντες) να τους γλύψουν τα χέρια αλλά ώς εκεί. Κι αυτό τους φτάνει φαίνεται. Να προδώσουν τους λίγους που συνεχίζουν να εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε άλλους και με ραχάτι να ακουμπήσουν μια διευθυντική καρέκλα, κουλουριασμένοι στα πόδια του κώλου που θα κάθεται - και θα τους κλάνει αυτούς κατά βούληση εμάς κατά ριπάς!

Τελειώνοντας μ’ όλους αυτούς (για την ώρα) σας παραθέτω το τις δράσεις τους , τις ενέργειες και τις παρεμβάσεις τους στη διάρκεια της τετραετίας που εκπνέει:

ΚΚΕ:

Σύριζα:

Οικολόγοι Πράσινοι:

Δεν έχω παράπονο. Είναι οικονομικοί, δε χρειάστηκαν παρά 26 δακτυλογραφημένα γράμματα χωρισμένα σε 4 λέξεις για να καταγράψω με θαυμαστή λεπτομέρεια τις δράσεις τους.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο: μου φαίνεται δε θα γίνω δημοσιογράφος γιατί οι φίλοι μου είναι Α..

2010-07-19T14:46:00.000-07:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Χαζεύω τις εφημερίδες του νησιού και να σου πω ζηλεύω πολύ. Ξέρεις πολύ καλά ότι εδώ και χρόνια θέλω να γίνω κάποιος. Κάποιος που θα τον βλέπουν στο δρόμο και θα του μιλάνε και τον σέβονται και θα του βγάζουν το καπέλο. Κάποιος με κύρος. Σκεφτόμουν να γίνω πολιτικός ή τοπικός παράγοντας. Τελευταία όμως σκέφτομαι μήπως είναι καλύτερα να γίνω δημοσιογράφος. Ξέρεις ο πολιτικό και ο τοπικός παράγοντας πρέπει να χώσει πολλά φράγκα για να γίνει αξιοσέβαστος – τα οποία βέβαια τα παίρνει και με το παραπάνω αργότερα – αλλά εγώ, αγαπημένο μου ημερολόγιο, δεν έχω να κάνω τέτοια επένδυση. Έτσι είπα να γίνω δημοσιογράφος. Βρήκα κι έναν ωραίο τρόπο, έναν σίγουρο τρόπο να ξεκινήσω. Βγήκα λοιπόν την Κυριακή και άρχισα να παρατηρώ και να κρατάω απουσίες από την παραλία. Βέβαια εγώ δεν ξέρω πολλούς μόνο τους φίλους μου αλλά κι αυτοί είναι μια αρχή. Έτσι σημείωσα όλους τους φίλους μου σε δύο λίστες: μία λίστα έκανα με εκείνους που είδα στην παραλία και μία με όσους δεν είδα. Έστειλα την ανταπόκριση μου στις εφημερίδες του νησιού και … μάντεψε!
Αγαπημένο μου ημερολόγιο είμαι πολύ λυπημένος, κανένας δεν ενδιαφέρθηκε για τις λίστες μου. Γιατί; Φταίνε οι φίλοι μου; Εγώ τους είχα για σημαντικούς ανθρώπους μήπως δεν είναι; Τι είναι οι φίλοι μου αγαπημένο μου ημερολόγιο; Ανύπαρκτοι; Αόρατοι; Άχρηστοι; Αναλώσιμοι;
Φαίνεται πως δε θα γίνω ούτε δημοσιογράφος, αν δεν αλλάξω φίλους!

Τα μουνάκια και ο χυδαίος κύριος Βάρναλης

2010-07-19T14:30:00.000-07:00

Ο χυδαίος κύριος Βάρναλης πριν ακόμα πεθάνει αποκάλυψε στον κόσμο την βαθιά του χυδαιότητα γράφοντας ένα τελευταίο ποίημα. Ο τίτλος του ήταν «Τα Μουνάκια» http://www.sarantakos.com/liter/barnalis/aigina.html και πέταγε κατάμουτρα στον κόσμο την λατρεία του γι’ αυτά!

Ωστόσο είχε ήδη περιγράψει, ακόμα μεγαλύτερες χυδαιότητες που τελικά κανένας δεν κατάλαβε πόσο χυδαία ήταν εκείνα, τα άλλα ποιήματα του. Γιατί, δεν είναι άραγε; χυδαιότερο να γλύφεις τον δυνάστη, τον εκμεταλευτή, τον ψεύτη, τη φτέρνα που σαν σε σκουλήκι σε πατεί εσέ, την περηφάνεια, την αξιοσύνη σου, κείνους που αγαπάς ακόμα και τα παιδιά σου;
Δεν είναι, αλήθεια, πιο χυδαίο εκείνους να γλύφεις και να χειροκροτείς; και από εκείνους να περιμένεις να σε γλυτώσουν;

Τα χυδαία ποιήματα του χυδαίου κυρίου Βάρναλη που τόλμησε να μας δείξει και να δειχτεί και να χαλά την ησυχία μας κάποτε έγιναν τραγούδι (επίκαιρο κάθε μέρα και ειδικά προεκλογικά)

Ο Τζιμπριλ Σισε δεν πουλαει cd στην Αιγινα. Ναι sxedia μου, αλλά πουλάει εισιτήρια στα γήπεδα (που η Ελλάδα αναστενάζει)

2010-07-16T04:14:00.000-07:00

Αποκτήσαμε μια πολύ καλή φίλη στην Αίγινα την http://sxedia.espivblogs.net/ από την οποία και αναδημοσιεύουμε θεματάκια που γουστάρουμε. Η φίλη μας είναι τσαμπουκαλεμένη και έχει λόγους να είναι!

Όχι δεν πουλάει cd-dvd κι ένα σωρό πλαστικουριές κινέζικες για να ζήσει, να γευτεί λίγο καπιταλισμό κι αυτός, να στείλει στα παιδάκια του λεφτά, να παντρέψει την αδελφή του, να ζήσει τους γονείς του στη Γκάνα, στη Σομαλία, στη Νιγηρία, στο Πακιστάν ή στο Αφγανιστάν. O Τζιμπρίλ δεν μένει στην τρώγλη, δεν δίνει στους παρατρεχάμενους ομοεθνείς του την υποχρεωτική συνδρομή για να μπορεί να είναι σχετικά νόμιμα στην Ελλάδα, δεν τον λένε αράπη, δεν τον κατηγορούν για την κρίση που «φταίνε οι μετανάστες», δεν τον κατηγορούν για παραεμπόριο-συχνό ζήτημα, αν θέλεις να μπεις στην τοπική πολιτική σκηνή. Ο Τζιμπρίλ δεν έχει μια μαύρη γυναίκα που περιμένει στην τρώγλη της πατρίδας της τα εμβάσματα του, δεν έχει παιδιά που τα χαϊδεύει μια φορά το χρόνο η Μητσοτάκαινα από την Action Aid και τους μαθαίνει να μην χαλάνε νερό την ώρα που πλένουν τα δόντια τους.
Ο Τζιμπρίλ είναι σοκολατένιος, έχει ωραία τατού που έχουν όλοι οι σταρ, έχει μια όμορφη λευκή γυναίκα, παίζει μπάλα και κερδίζει εκατομμύρια για αυτό το λόγο, και στην Αίγινα έρχεται για να δοκιμάσει φιστικολιχουδιές, φρέσκα ψάρια και να φωτογραφηθεί σε γνωστό νεοκλασικό κτίριο.
Ο Τζιμπρίλ είναι ένας μαύρος σκλάβος πολυτελείας. Προσφέρει τις υπηρεσίες του στον κόσμο του θεάματος, αυτό που συγκρατεί το πάθος για την ελευθερία ή που εκτονώνει κάθε δυσαρέσκεια και κοινωνική αμφισβήτηση. Προσφέρει σοβαρές υπηρεσίες στη βιομηχανία του τίποτα στην εποχή του ποτέ. Προσφέρει τις υπηρεσίες του στη διαπολιτισμική νέα παγκόσμια κοινωνία,όπου η μετανάστευση είναι ευλογία κι νομαδισμός ο νέος μας παράδεισος. Για αυτό πρέπει να τον προσέχουμε. Είναι ένας σκλάβος πολυτελείας που απασχολεί τους μισθωτούς ή άμισθους σκλάβους κατά τη διάρκεια της σχόλης τους.
Όταν αυτοί έχουν σχόλη.

υγ του CΗElemente: ο Τζιμπρίλ ο σοκολά, το ομορφόπαιδο αποτελεί την αιχμή του δόρατος της Πράσινης Ανάπτυξης Ολούθε στην Ελλάδα που τόσο μας ζάλισε προεκλογικά ο Γιωργάκης (το 'πε και το κάνει). Είναι σοκολά βιολογικής καλλιέργειας (Ευρωπαϊκής δηλ), με τους παραδοσιακούς τρόπους της φυλής των κακaόδεντρων και παραδοσιακό νοσταλγικό περιτύλιγμα. Είναι λίγο ακριβός μεν, άλλο όμως το προϊόν Τζιμπρίλ Σισε (με πρώτης διαλογής κακάο και περιέκτικότητα τουλάχιστον 80%) κι άλλο το προϊόν Τζιμπρίλ Πούπαςρεέ (κακάο έως 10%, άρωμα σοκολάτας και τίγκα στα Ε ώστε να αντέχει σε όλες τις καιρικές συνθήκες και όλες τις καταστάσεις - αλλά κι αν δεν αντέξει σιγά μωρέ, το πετάς και παίρνεις άλλο)!

ΤΑ ΜΟΥΝΑΚΙΑ

2010-07-15T12:51:00.000-07:00

Μουνάκια φλογισμένα σαν τα ρόδα
Σαν του νεοφούρνιστου ψωμιού τη θραψερή ζεστοβολιά
Μες τα τρεμόπαχα μεριά σας
που ονειρεύεστε νυχτιές οργιακές
Παρθενικά μουνάκια!
αργοσαλεύουν τα χειλάκια
τα χνουδωτά!
Σαν γαρούφαλλων ανεμόσειστα φυλλάκια
Σαν στοματάκια διψασμένα
από ποια δίψα;
Και κάπου κάπου αργοκυλά
στων διακαμένων σας χειλιών την άκρη
της βαρβατίλας καβλομύριστο ένα δάκρυ!
προσεχώς και το όνομα του ποιητή και η πηγή που το ανακαλύψαμε (και ξεδιψάσαμε από την υποκριτική σεμνοτυφία)

Ο νταραβεριτζής ή αλλιώς ο εμποράκος

2010-07-14T10:02:00.000-07:00

Εδώ και ένα χρόνο, έχω συγκινηθεί από τη μεγάλη αγάπη που δείχνει στο νησί μας.
Οι παρεμβάσεις του παίρνουν και δίνουν. Ομιλίες σε ξενοδοχεία, στο Δημοτικό Θέατρο, επερωτήσεις στη βουλή, συναντήσεις με τον Δήμαρχο και προσφάτως και με τους υποψήφιους, αρθρογραφία από τα ΜΜΕ του νησιού και προπάντων είναι ο άνθρωπος που έχει τη λύση για την αύξηση του τουρισμού στο νησί.
Η λύση λοιπόν, κατά Καρύδη, δεν είναι τίποτε άλλο, πέρα από τη διόρθωση ενός λάθους μέσα σε εκείνη την υπέροχη συμφωνία, που αναβάθμισε την Ελλάδα στο εξωτερικό. Την αποικιοκρατική συμφωνία του Ελ. Βενιζέλος airport
Όπως ο ίδιος λέει το Ελ. Βενιζέλος ναι μεν αναβάθμισε τις αεροπορικές μεταφορές και την Ελλάδα, αλλά είναι πολύ πιο ακριβό τόσο τις 100% από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, τόσο περισσότερο από της Ρώμης, τόσο από δω, τόσο από κει. Τόσο λιγότεροι τουρίστες φέτος και πάει λέγοντας. Επίσης λέει υπάρχει και ο όρος που προβλέπει ότι σε ακτίνα 120 χιλιομέτρων απαγορεύεται να λειτουργήσει άλλο αεροδρόμιο, με συνέπεια την μείωση του τουρισμού στον Σαρωνικό.
Βρε βρε καλώς τόνε, ξύπνησες μάτια μου, ήπιες καφεδάκι, κοιμήθηκες καλά?
Βρε Δημήτρη θα τη λέγαμε τη συμφωνία αποικιοκρατική, αν δεν είχε μέσα τόσους ελεεινούς όρους, αν δεν ήταν μπλεγμένοι οι Γερμανοί, ο Σημίτης και όλη η μπανανία?
Ξέρω όμως ότι εσύ είσαι με το λαό, με την κοινωνία. Αυτός είναι και ο λόγος που θαυμάζω τη δράση σου. Έκανες τόσες εκδηλώσεις, πρώτη μούρη, έστειλες χαρτάκια (επισήμως επιστολές), για να μας ψήσεις ότι για όλα φταίει το λαθάκι στην αρχική συμφωνία.
Κυκλοφορείς άνετα και σε γλείφουν όλοι, είσαι βλέπεις ο νέος ενδιάμεσος ( cone ή νταραβεριτζής που λέει και ο κοσμάκης) με την κυβέρνηση.
Υπάρχει και κόσμος όμως, που δεν μπορεί να ξεχάσει, αυτά που έλεγες προεκλογικά για την COSCO και τι έπραξες μετά, δεν μπορεί να ξεχάσει (γιατί δεν γίνεται και αλλιώς, η καθημερινότητα του θυμίζει διαρκώς), τη συμβολή σου στο κόψιμο των μισθών και των συντάξεων, τη συμμετοχή σου στο θάψιμο της Ελληνικής οικονομίας, στη χρεοκοπία της κοινωνίας, στη διάλυση του κοινωνικού ιστού, την υποταγή σου στους νταβατζήδες του Δ.Ν.Τ.
Εντάξει καταλαβαίνω. Αυτή είναι η δουλεία σου θα μου πεις, και τώρα είσαι και πάνω στο pick της καριέρας σου. Μην ανησυχείς δεν θα μείνεις άνεργος, υπάρχουν αρκετοί ακόμα που δεν έμαθαν. Συνεχίζουν να βλέπουν στο πρόσωπο του «πονηρού πολιτευτή», τον ενδιάμεσο άνθρωπο στη λύση των προβλημάτων τους.
Άντε και καλή σκλαβιά ραγιάδες.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο: ήρθε το καλοκαίρι!

2010-07-12T16:17:00.000-07:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
σήμερα πήγα για μπάνιο στην "καλή" παραλία του νησιού μας. Και μπορώ να σε βεβαιώσω ότι αν και κολυμπάω από το Μάιο μήνα, μόλις σήμερα βεβαιώθηκα ότι το καλοκαίρι ήρθε.
Η θάλασσα, ημερολόγιο μου, ήταν πολύ ζεστή. Αρκετά πιο ζεστή από την προηγούμενη επίσκεψη μου αλλά δεν είναι μονο αυτό. Ήταν επίσης και πιο αλμυρή. Είμαι πια σίγουρος ότι το καλοκαίρι είναι εδώ και έφερε μαζί του και πολλούς παραθεριστές. Εγώ θα συνεχίσω να κολυμπάω και είμαι σίγουρος ότι ακόμα κι αν δεν μας αξίζει μια γαλάζια σημαία, μια ...κίτρινη θα μας άξιζε.
Μεσ' το νερό!

Φιστικώνοντας τη Μαρίδα (Αλιεία - Γεωργία, θαμένες στον πάτο). Να 'μαστε καλά να χειροκροτάμε!

2010-07-12T15:55:00.000-07:00

εικόνα από το μέλλον (και το neaepohi.gr): ψαράς, νέος, μόνος, ψάχνει... (έστω μία μαρίδα) και υποψήφιος δήμαρχος του κρατάει το φανάρι!

- Οι παράδοσεις πρέπει να παραμένουν ζωντανές, πάση θυσία!
- Γιατί μπαμπά, πρέπει να μένουν ζωντανές;
- Γιατί παιδί μου, τα πράγματα έχουν αλλάξει, η πραγματικότητα δεν μας αφήνει τον χώρο, τον χρόνο και τη διάθεση να φτιάξουμε νέες παραδόσεις που, θα καλύπτουν τις νέες μας ανάγκες… απλά πληρώνουμε και τις καλύπτουμε, αγοράζουμε την κάλυψη – όσοι έχουμε φράγκα. Μάλλον γι’ αυτό, οι παραδόσεις ακόμα και οι πιο ηλίθιες, ανεπίκαιρες, έστω και διαστρεβλωμένες, πρέπει να τηρούνται με θρησκευτική ευλάβεια.
- Μπαμπά, είναι μαλακία αυτό που λες.
- Δεν πειράζει παιδί μου κι αυτό παράδοση είναι και σκάσε τώρα γιατί μου χαλάς την ανάρτηση!

Οι παραδόσεις των παλαιότερων στο σήμερα είναι άχρηστες αλλά τις τηρούμε χωρίς ούτε να τις κρίνουμε, ούτε να τις κατανοούμε. Και δεν θα μπορούσαμε να τους κατανοούμε όταν προέρχονται από στιγμές της ανθρώπινης κοινωνίας που, άκουσον άκουσον, δεν ήταν ΟΛΑ ζήτημα αγοράς, δεν ήταν ΟΛΑ εμπορική – τουριστική – πολιτική -πολιτιστική διαδικασία εντυπωσιασμού και κατ' επέκταση φράγκων και εξουσίας.
Ωστόσο οι παραδόσεις, συνεχίζουν έστω και με άλλο όνομα να αναπαράγονται και σήμερα. Οι νέες παραδόσεις λοιπόν, λέγονται θεσμοί και είναι εκείνοι οι θεσμοί που είναι …μη θεσμοθετημένοι, ονομάζονται όμως θεσμοί επί τη εμφανίσει τους!
Τι σημαίνει τώρα όλο αυτό; Σημαίνει ότι όταν η παράδοση «Γιορτή της Μαρίδας» συναντά τον θεσμό «Φιστίκι Φεστ», τότε οι ουρανοί έχουν ανοίξει και βρέχουν ευτυχία και καλοτυχία πάνω από το ψαροχώρι – σκαφοχώρι (προσεχώς) – λουτροχώρι (κάποτε και ποτέ ξανά) της Σουβάλας.
Κάνοντας το μέλλον παρελθόν, ο μάντης Πι. Πι. (Πέτρος Πετρίτης – νέος, ωραίος, έξυπνος, σύγχρονος επιχειρηματίας, ενεργός πρόεδρος, τοπικός πολιτικός, και άλλα) είπε ότι, δεν έγινε πέρυσι η γιορτή της μαρίδας διότι δεν υπήρχε μαρίδα. Φέτος –δόξα να ‘χει ο γιαραμπής- οι αρσενικοί μάριδοι, δόξασαν τ' απανταχού αρσενικά κι η θάλασσα γέμισε μαρίδες, πρόθυμες να κολυμπήσουν στο καυτό λάδι των Σουβαλιώτικων τηγανιών.

Λύγισαν οι πλαστικές καρέκλες από το βάρος των πισινών, πρήστηκαν τα ποδάρια και οι γοφοί από το κούνημα των ξελαρυγγιασμένων αοιδών, τρικυμία έπιασε τη μασημένη μαρίδα που ταρακουνιόταν στη θάλασσα της μπύρας, του κρασιού και των γαστρικών υγρών.
Ας αφήσουμε όμως τις γλαφυρότητες! Το σημαντικό είναι ότι η παράδοση τηρήθηκε και η μαρίδα, ένα ψάρι που έθρεψε γενιές και γενιές, γιορτάστηκε φέτος, παντρεύτηκε το Φιστίκι Φεστ (Καρκίνος με Σκορπιό, βλ προβλέψεις σε προηγούμενη ανάρτηση) και κατέφτασαν όλοι να πουν, να δείξουν πόσο νοιάζονται, να δώσουν παρουσία και να μετρηθούν, καθώς οι επίσημοι απουσιολόγοι του νησιού (τοπικά ΜΜΕ) ήταν παρόντα.
Τι καλά που περάσαμε όλοι σε τούτη τη γιορτή!
Τι χαρά! Μπράβο στη μαρίδα που φέτος ήρθε και θυσιάστηκε για να συσφίξουμε τις ψήφους μας …. ε! συγγνώμη, τις σχέσεις μας ως κοινωνία, εννοώ.
Και τι ωραία που τα ‘πε ο Πι. Πι. Και τι κρίμα που πέρυσι δεν είχε εκλογές …ε! συγγνώμη, μαρίδα εννοώ. Και πόσο ρε αδελφάκι μου, η παράδοση έπιασε τόπο και εκσυγχρονίστηκε.
Και τι καλά που κανένας δεν μίλησε για την υπεραλίευση του 54% των ειδών των ψαριών, ούτε για την επικείμενη κατάρρευση των αλιευμάτων (και της αλιείας) σε 30 περίπου χρόνια. Κι ούτε, δόξα τω θεώ, που έγινε αναφορά στους ψαράδες που αδειάζουν τις θάλασσες γιατί δεν ξέρουν κάτι άλλο να κάνουν και πρέπει να παλέψουν για το μεροκάματο με την επιβίωση της μαρίδας (ως είδος).
Μια μάχη χωρίς όρους και όρια, ούτε ανάμεσα στο ψάρι και τον ψαρά, ούτε ανάμεσα στους ψαράδες τους ίδιους αφού άλλο βάρκα, άλλο τράτα. Μια μάχη, μέχρι ενός (ψαρά και μαρίδας), χωρίς κανένας να μπορεί ανθρώπινα να μιλήσει και να πει στον ψαρά ότι, όταν πιάσει και την τελευταία μαρίδα θα πάψει να είναι ψαράς και θα γίνει κυνηγός χαμένων (ψαρο)θησαυρών, υπάλληλος γραφείου, πληρωμένος ψηφοφόρος, γονυπετής άνεργος, γλύφτης με μόνιμη κλίση μέσης στις 90 μοίρες - αλλιώς μοίρα δε θάχει ο άμοιρος!

Κι έτσι, όλοι περάσαμε καλά, μέχρι κι οι γάτες μου όταν γύρισα σπίτι. Για τις μαρίδες δεν είμαι σίγουρος, που κατέληξαν τυλιγμένες με pesto φιστικιού – όπως θα καταλήξει η αλιεία τυλιγμένη με pesto γεωργίας. Και τότε, τα χέρια μας θα είναι λεύτερα πια, μόνο να χειροκροτάνε και να ψηφίζουν κι οι μασέλες θα συνεχίζουν να μασάνε ανακλαστικά και για συναισθηματικούς λόγους.

Καρκίνος (Γιορτή της Μαρίδας) με Παρθένο (Φιστίκι Φεστ)

2010-07-12T15:33:00.001-07:00

Κορακοζώιτοι και καλούς απογόνους (μαρίδες με τσόφλια που θα πωλούνται ωμά ή ψημένα σε σακουλάκια στο λιμάνι - κρατήστε μας ένα κιλό)
Τι λένε τα άστρα για το γάμο τους:
Τους ενώνει η αγάπη τους για την σιγουριά και την ασφάλεια. Ο Καρκίνος εκτιμάει την προσοχή που δείχνει ο Παρθένος στη λεπτομέρεια αλλά μισεί το επικριτικό του πνεύμα. Ο Παρθένος εκτιμάει την αφοσίωση και την ειλικρίνεια του Καρκίνου. Για να έχει επιτυχία η σχέση ο Παρθένος πρέπει να ξεπεράσει τον συντηρητισμό του και να γίνει πιο τρυφερός και εκδηλωτικός απέναντι στον Καρκίνο.

«Αυτοί μιλάν κι εγώ μαθαίνω πώς να ψηλαφίζω στο σκοτάδι»

2010-07-12T12:53:00.000-07:00

Ξεκίνησαν να μιλάνε! Υποψήφιοι κυβερνήτες του μικρού νησιού, άρχοντες του χωριού, εξέχουσες προσωπικότητες, πρώτοι και καλύτεροι από εμάς. Για εμάς!
Η σεμνή τελετή της προεκλογικής περιόδου μας βρίσκει και πάλι να χειροκροτούμε: τα ίδια παλιά πρόσωπα, με νέα αμφίεση, ίδιο λόγο βαρετή επανάληψη ενός σήριαλ που δεν λέει να τελειώσει. Εκείνο του καθ’ έξιν δολοφόνου (serial killer) της ανάγκης να ζήσουμε ανθρώπινα, της ανάγκης που είναι δέντρο: αφήνουν μόνο τον κορμό και πάνω που πετάει τα βλαστάρια του κι αρχίζει να ρίχνει τον ίσκιο, έρχονται με τις εκλογές και τα ηλεκτρικά πριόνια τους κι αφήνουν πάλι, μόνο τον κορμό.
Και που να βολευτείς ρε φίλε σε τόσο λίγο ίσκιο, τέτοιο καλοκαίρι;
Κι άντε και πάλι θα μιλήσουν, όσα οφείλουν να πουν, θα τα πουν. Θα κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία θα ψελλίσουν αμήχανα γενικόλογα για αρχές, αξίες και ήθος, θα βυθίσουν τις λέξεις λίγο πιο βαθιά στην ανυποληψία (τους) και θα παίξουν τον παραδοσιακό Αιγινήτικο "νεροπόλεμο".
Άρχισε νωρίς κι από νωρίς μιλάνε. Κι αρχίσαμε από νωρίς να μετράμε ποιος θα μας βολέψει καλύτερα, ποιος αγοράζει σε καλύτερες τιμές τις ψήφους μας.
Αυτοί μιλάνε χωρίς να λένε τίποτα και πυκνώνουν το σκοτάδι γύρω μας. Σκορπάνε υποσχέσεις σαν κέρματα μαζεμένα για τα κάλαντα: δίχως σκέψη, από υποχρέωση, μίζερα, μετρημένα, τσιγκούνικα, αδιάφορα.
Χειροκροτήστε, μήπως ξεφύγει καμιά σπίθα από τις κρουόμενες παλάμες σας κι έτσι μπορέσουμε να κοιταχτούμε, έστω μια στιγμή!
Αφιερωμένο εξαιρετικά.
Special thanks σε aeginaportal.gr & neaepohi.gr για τις φωτογραφίες.

Σκοπιμότητες

2010-07-11T23:53:00.000-07:00

Η μακροβιότερη ανάρτηση στον ιστότοπο της Νέας Εποχής, είναι η είδηση πως ο Κουβέλης ετοιμάζεται να αποχωρήσει από τον Συνασπισμό। Έχει περάσει σχεδόν ενάμιση μήνας κι αυτό είναι ακόμα εκεί। Φαντάζομαι, πως μέχρι να βρεθούν κάποιοι στην Αίγινα να εκπροσωπήσουν το νέο κόμμα αυτό θα βρίσκεται εκεί।
Αν δεν βρεθεί κανείς, ο κ। Ντρης, μιας και είναι κομματικά άστεγος, θα μπορούσε να το εκπροσωπήσει, βγάζοντας μάλιστα ανακοίνωση στήριξης του Κουκούλη

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

2010-07-08T05:37:00.000-07:00

Μια φωτογραφία από τα μέσα της 10ετίας του 1980. Η καλυτέρευση είχε ξεκινήσει από παλιά! Από τότε που πληρώναμε την εξυγίανση των προβληματικών εταιριών, όπως του Λάτση για παράδειγμα, που με τα λεφτά που πήρε αγόρασε ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου, τα οποία του τα εξοφλήσαμε σήμερα με την πρώτη δόση του δάνειου που πήραμε EFG Bank είναι το σημερινό όνομα του Γιάννη Λάτση!
ΥΓ। Το σύνθημα είναι γραμμένο στα αγγλικά για να μπορεί να το διαβάζει και ο Γιωργάκης!